deadline संपते तेव्हा

आज थोडा राक्षसीच आहे मी सकाळ पासून
deadline दिसत असतांना अचानक पुढ्यात येऊन पडलेल्या तान्ह्या कवितेला
उचललं पायांना धरून आणि शेजारीच ठेवलेल्या पुस्तकांच्या ढिगावर आपटली

सगळीकडे रक्ताचा सडा, कवितेचं रक्तं लाल नसतं म्हणे माणसांसारखं
पण कवीकडे असते, एखाद्या शापित यक्षा सारखी विशेष दृष्टी
कवितेचं रक्तं चमकत राहतं neon दिव्यांसारखं

शेजारीच पडलेला शोध लेखाचा खर्डा. एकदा पाहिलं त्यातल्या मुद्द्यांची नोंद केली आहे ना ते
मग त्यातला एक एक कागद फाडून, सगळं टेबल पुसून काढलं
laptop वर पडलेले कवितेच्या रक्ताचे डाग पुसताना,
उघड्या word document मध्ये काहीतरी आपोआप टाईप केलं गेलं

उगाच पाहात राहिलो काही अर्थ लागतोय का, वाटलं एखादं भाकित, एखादा शाप, तळतळाट
उगाच आजची deadline असलेला लेख save as केला, वेगळ्या नावानं

रक्तानं डागाळलेले पेपर कचरा पेटीत टाकून दिले
आणि अगदी काहीच न झाल्यासारखा थंडपणे काम करत राहिलो

कधी कधी खूप राक्षसी नसतो तेव्हा कवितेला अलगद उचलून ठेऊन देतो बाहेर

कानावर headphone लाऊन जोरात एखादं गाणं लाऊन टाकतो
तान्ह्या कवितेचे टाहो ऐकू येऊ नयेत म्हणून
काही क्षणांनी बाहेर जाऊन बघतो
काही नामो निशाण नसतो कवितेचा,
आकाशात एखादी घार घिरट्या घालणारी
उगाच एक क्षण बघतो तिच्याकडं

deadline संपते तेव्हा, लेख upload केला कि एकदा confirm करतो,
डोळे गरम झालेले असतात, दोन्ही हातांच्या तळव्यांनी डोळे झाकून घेतो
आणि मग रडत सुटतो, आईच्या कुशीत शिरल्यासारखा, ओक्साबोक्शी
हाताला राहिलेले रक्ताचे डाग खरडून खरडून काढत राहतो,
पण त्याचे डाग अगदी आत्म्यापर्यंत उतरलेले असतात,
मग सोडून देतो प्रयत्न

deadline संपते तेव्हा त्याच कवितांचे आत्मे फेर धरून नाचतात. . .
आता येत राहतील त्या कवितांचे चित्कार, तिच्या कोवळ्या पायाच्या स्पर्शाची भूतं
……. deadline संपल्यावर

आणि मी शुन्यात बघत बसतो
मनात देवाला एकच विचारत राहातो
असे किती खून लिहिले आहेस माझ्या नशिबात? …….
किती? …….


प्रमोद (वजा एक खून )
२७ ऑक्टोबर २०१५