पार्सल

एक शरीर मातीच्या गोळ्यासारखं. त्यात ओतलेली ऊर्जा निरिच्छ.
आणि नुसतीच रिकामी भांडी मांडलेली आत्म्यात, हृदयात किंवा कुठंतरी
आणि आयुष्यातल्या ऋतूत भरणारी आणि रिकामी होणारी ती भांडी


अशी शरीरं वेगवान. फिरणारी आकाशातल्या चंद्र ताऱ्यांच्या सारखी
भावनांच्या इतर डोहांना भिडणारी.
त्या डोहांत बुचकळून निघणारी.
हे डोह म्हणजेही माणसंच. भावनांनि भरलेली.
कुठे स्वच्छ कुठे जहरी. कुठे निःस्वार्थ कुठे स्वार्थी


कधी आणि कुठे कुठल्या डोहातलं कुठल्या डोहात जाईल ह्याचा थांगपत्ता नाही
कधी स्वच्छ डोह होतात विषारी अन कधी विषारी डोह होऊन जातात अमृताचे


पण अंती सत्य एकच, माणूस फिरत राहतो भांड्यांचं अक्षय रितेपण घेऊन
एखाद्या गतिमान पुडक्यासारखा (पार्सलसारखा) नशिबाच्या आधीन
स्वतःच्या शरीरातल्या भावनांच्या डोहात
हतबलपणे स्वतःचं प्रतिबिंब शोधत


प्रमोद ( ०९ नोव्हेंबर २०१७ )