स्प्लिट पर्सनॅलिटी

निघताना हात विलग होतात तेव्हा
तू माझ्या बरोबर येतेस आणि मी तुझ्याबरोबर


म्हणूनच दिवसाचा प्रवास करून घरी परतल्यावर
आपण विचारत नाही एकमेकांना,
'कसा होता आजचा दिवस?'

मी तुला तू परत करून टाकतो आणि तू मला मी

प्रमोद
२२-११-२०१९

एकदा.....

ऐकू येतात,
सगळीकडे, नेहमी
तुझी पावलं

ऐकू येतात,

त्यासोबत,
पावलांवरच्या भेगा
खांद्यावरचं वजन

भेगा, माझ्या फिरस्तीचं देणं
आणि वजन,
पापाच्या खटल्यात
जमा केलेल्या बनावट कागदपत्रांचं,
पुनर्निवाड्याच्या अर्जांचं.
पुण्य म्हणून गोळा केलेल्या
आयुष्यातल्या प्रवाहात सापडलेल्या
गुळगुळीत गोट्यांचं

कितीदा आडोश्याला उभ्या तुला पाहायला
हलकेच आलो आहे
पण तू नसतोसच
डोळे बंद केल्यावर जाणवतात श्वास
पण तू नसतोसच

एकदा समोर ये ना 

तुझ्या पायांना मलम लावायचंय
चेपायचे आहेत खांदे
बसायचं आहे
तुझ्याभोवती असलेल्या
परिपूर्ण अभावाच्या वलयात

एकदा.....

१५-११-२०१९

वेडी

दूर निर्मनुष्य रस्त्याच्या कडेला
म्हातारी बसलेली
तीन दगडांची चूल मांडून

'आज्जे, कुठंशी चालली आहेस?'
तिनं पाहिलं माझ्याकडं
एक अथांग शांतता
गहिरं पूर्णत्व भरलेलं
डोळ्यात तिच्या

'बैस आधी चा पी'
म्हणत हात धरून बसवलं
फुर्र फुर्र करत चहा पीत राहिली

'आभाळाचा तुकडा हवाय'
'पेरणार हाय जिमिनीत माह्या'
मी दचकलो, हसलो, भेदरलो

'कुठं मिळणार आज्जे
आभाळाचा तुकडा?'
क्षितीजाकडं हात दाखवत
'त्ये काय तिथं
पोचेनच २-४ दिसात'

'आणि नाही म्हणालं आभाळ
तुकडा द्यायला तर?'
तोंडभर हसत म्हातारी म्हणाली,
'आभाळ मानूस हाय व्हय
लगीच काडून देईन बग'

'किती काळ झाला?
किती दिवस?
बाहेर पडून?'

'माह्या खिडकीतलं आभाळ
खाल्लं शेजारच्या भिंतीनं
तवापासून'

'अगं पण किती वर्षं झाली त्याला?'

'ते मोजायला येळ कोणाला हाय रं'
आणि मग आवराआवर करत राहिली
निघायच्या तयारीत


प्रमोद
०४-११-२०१९