जर जमीन खोदली कुणी
धरेचं हृदय हिरवंगार
काळ्या मातीच्या खोल आत
उगवली रंगीबेरंगी फुलं
पोसली दुजाभाव न दाखवता
आता जमलेत सारे
रंगांचे गालिचे झुंबडींनं बघायला
त्यातलं नटखट पाऊल
आईला न जुमानता शिरलं
अथांग पसरलेल्या
फुलांच्या लाटात अनिर्बंध
…
…
…
भळभळत्या जखमांनी
त्या नाजूक देहाला कवटाळून
चिडलीये निर्मात्यावर
दिली नाही वाचा म्हणून
किंचाळत राहिली
"फुलांच्या खाली भू सुरुंग पेरलेत त्यांनी……."
…
…
…
अवघड होतं ठरवणं
नाकारायचं कुणाला? का?
निर्धास्त विसावलेल्या बीजाला?
का त्या नंतरच्या पावलांना?
बीज बिलगल्यावर
अनिर्बंध फुटला पान्हा
स्वीकारलं प्राक्तन
रुजवताना फुलाच्या बीजाला
…
…
…
जळून गेलंय आईपण
करपलेल्या देहांच्या सोबत
ती म्हणत राहीली
भू सुरुंग पेरणाऱ्याना
पुढच्या जन्मी
आई म्हणून जन्माला या
पुढच्या जन्मी
आई म्हणून जन्माला या
प्रमोद ( २४ मार्च २०१६)
No comments:
Post a Comment