Guilt

एक असामान्य guilt पाळलीये मी
कारण मी स्वतःच समजतो स्वतःला
representative सगळ्या
खादाड, राक्षसी, निर्ढावलेल्या मनुष्य जातीचा

मला वाटतं मीच आहे ठिणगी
जी जाळते आहे जंगलं
होरपळवते आहे प्राणी
मला वाटतंय मीच आहे कीटकनाशक
ते पाजणारा हात
ते विकत घेणारी उधारीची नोट
जी आतडं पिळवटून
जीव घेतीये शेतकऱ्याचा

privileged असल्याचं दडपण घेतलंय मी
मी स्वतःला समजतोय सावकार
ज्यानं लुटलंय गरिबांना

मला पडतात स्वप्नं ज्यात
मी पुरतोय धनाचे हंडे
त्यावर पसरतोय सांगाडे
मीच मारलेल्या मनुष्यांचे
धन जमा करताना

कुणा पूर्वजांनी केलेल्या पापाखातर
कोण जाणार फासावर?
ह्या प्रश्नावर मी अधाशीपणे
वर करतोय हात
घेतोय निरोप आप्तेष्टांचे
पुन्हा धरतोय जबाबदार स्वतःला
त्यांच्या होऊ घातलेल्या
हालअपेष्टांचे

माझ्या कुठल्याश्या पूर्वजांनी केली आहेत
अपार पुण्यंही
त्यावरचा अधिकार मात्र मी
सोडून देतोय
कुठल्याश्या उदात्त, अगम्य भावनेनं

एक असामान्य guilt पाळलीये मी
जी तोडतीये लचके माझ्या
छोट्या छोट्या निर्मळ आनंदांचे
जे मी कमावले आहेत कष्टाने
कुठलाही भ्रष्टाचार न करता
कुणाच्या पाठीत सुरा न खुपसता

मला व्हायचं नाहीये
निर्लज्ज, असंवेदनशील किंवा आंधळाही
पण हि सगळ्या विश्वाची
युगा अठ्ठाविसांची guilt सुद्धा नकोय


प्रमोद
१८ जुलै २०२१

वाहणं

घरासमोरच्या ओढ्यात
सोडून दिलेली नाव
पत्र बनून परत आली

तरंगण्याचा आनंद, वेगाचा उन्माद
आकस्मित हेलकावे, बुडण्याची भीती
सगळ्यांच्या नोंदी होत्या त्या पत्रात
ओलसर होता कागद जरासा
वाळायला टेबलावर ठेवला
तर तो
पुन्हा नाव बनून गेलाय
पुन्हा पाऊस पडतोय
पुन्हा ओढा वाहतोय

आणि मी?
मी तसाच आहे स्थिर


वाहून जाणाऱ्या नावेकडं पाहत
मला पडलाय प्रश्न
माझ्या वाहण्याचं काय?


प्रमोद
१४ जुलै, २०२१