भेट

कुठे जातांना, रस्त्यात कविता सुचली कि मी अस्वस्थ व्हायचो
जीवाच्या आकांताने सायकल हाकत पोहोचायचो

मनातल्या मनात उजळणी करत राहायचो कडव्यांची
शक्य झालं तर अरसिक, निर्जीव वस्तूंच्या प्रवाही गर्दीच्या मधोमध
पाकिटातल्या एखाद्या चिठोऱ्यावर लिहून काढायचो
मोबाईल मधे रेकॉर्ड करायचो

आताशा, अशी कविता मी लिहितो मनातल्या मनात
चेहेरा उजळून जातो समईने उजळलेल्या देव्हाऱ्यासारखा
रेंगाळतो तिच्या अवती भवती,
न्याहाळतो तिला काही क्षण आणि मग ….

मग मी जाऊ देतो तिला. . . .
देतो निरोप एखादा आप्तेष्ठ कायमचा सोडून चालल्या सारखा
जाते कविता हळू हळू निसटून हृदयातून,
एखादी तलम ओढणी निसटावी तशी

सरते शेवटी उरतात काही शब्द, इथं तिथं, चंदनी गंधासारखे

जाताना म्हणतो तिला, माझी असशील तर भेटशीलच पुन्हा

दिवस चालू राहातो पुढं तसाच, शांतपणे
कवितावहीच्या कोऱ्या राहिलेल्या पानासारखा. निर्मळ


प्रमोद (७ मे २०१६)