काही उत्तरं असतात
ज्यांचे सापडलेले नसतात
प्रश्न
प्रश्न पडण्याचे तोटे असतात
कारण मन शोधत राहतं
उत्तरं
पण त्या कल्लोळाचा
पुढे निघून गेलं
कि वाटतं आपण
निबर कि काय होऊन गेलो आहोत
त्या प्रश्नांचा,
त्याला जोडलेल्या संवेदनांचा
काला
लगदा
गुंता
पडून राहिलेला असतो
एखाद्या हरीण गिळलेल्या
अजगरासारखा
आणि तो अजगर
झोपून राहतो
झोपूनच राहतो
अगदी किळस यावी
राग यावा
इतका वेळ
गच्च डोळे मिटून
आणि
मग एक दिवस
त्या अजगराच्या पोटातून
उडायला लागतात
अनेक रंगीबेरंगी
फुलपाखरं
जी खेचून आणतात
आकाशात इंद्रधनू
किंवा
काळ्या यमुनेत
कालिया
काळा कुट्ट
समोर कागदावर
उमटत राहतात
निरर्थक वाटणारे
फराटे
रंग मिसळले जातात
अधाश्यासारखे
जसं कि
सहा महिने झोपलेला
कुंभकर्ण
रिकामी करतोय
अन्नाची भांडी
आणि
एखादा योगी
अनुभवतोय
अद्वैत अवस्था
अश्या घाईने
जश्या घाईने
प्रियकर घेतो प्रेयसीला मिठीत
किंवा हाय वे वरच्या
भरगाव गाडीतल्या
एखाद्याला
मृत्यू झटकन टाकतो
गिळून
मग
उतरतं
कागदावर
एक उत्तर
ज्याचा प्रश्न
हरवलेला असतो
मग प्रत्येक
उत्तर वाचणारा
बनवत राहतो
प्रश्नपत्रिका
जो तो कलाकार
कधीच
नसतो
तपासणार
प्रमोद खाडिलकर
१३ फेब्रुवारी २०२६
