रेफ्युजी

नाही, हा सुर्य तोच नाहीये, माती सुद्धा
घाम नाही, अश्रू नाही, विचार नाही. मी नाही.

तिथंच आहे मी, त्याच घरात, देशात, मातीत
पण तरी हा सुर्य तोच नाहीये

माझ्यातला मी तोच नाहीये

माझ्या देहात भरून उरलोय मी नुस्ताच
संमोहित झाल्यासारखा उलट सुलट फिरत असतो.… कफल्लक भिकाऱ्यासारखा
माझ्यावर मालकी असलेला कोणीतरी वेगळाच आहे. तो ….

तो . . . कवितेच्या वह्या फाडून शेकोटी करून बसतो
त्यातून अर्धवट जळलेल्या एखाद्या कवितेचा तुकडा मिळाला की…….
की ……
पुन्हा भिरकावून देतो आगीत


मी प्रेमानं जोपासलेल्या संवेदना किंचाळायला लागल्या की
तो . . . त्यांना मांडीवर झोपवतो आणि हलकेच सुरा फिरवतो मानेवरून…. धारदार


कुठंतरी एक मोठ्ठा खड्डा खणलाय त्यानं. . . संवेदनांची प्रेतं, कवितांचा कोळसा,
स्वरांचे सांगाडे, त्वचेतून सोलवटून काढलेले शहारे, सगळं तिथं फेकून देतो


मी  आरश्यात पाहिल्यावर नुसताच पारा दिसत राहतो… नितळ
किती दिवस झालेत स्वतःला पाहून. . . . पुरता विस्कटून गेलोय, किंवा तसं वाटतंय


वाटतंय उठाव करावा. . . . सोडवावं स्वतःला त्याच्या तावडीतून
अवसान आणून गेलो त्याच्या जवळ …. की तो तुच्छतेनं बघतो माझ्याकडं


करड्या भेदक आवाजात म्हणतो,
'तू फक्त एक रेफ्युजी आहेस … रेफ्युजी!'


प्रमोद (२२ एप्रिल, २०१६)