पाऊस

तिफन घेऊन खांद्यावर त्यो भल्या पहाटचंच निघाला आकाश नांगराया
समदं आकाश नांगरलं त्यांच्या खिल्लारी बैलजोडीनं, उभं आडवं
पाण्याचा येक येक थेंब जमा केलेला पावसाचा, इहिरीतला, डोळ्यातला, घामाचा
एक हाताच्या अंतरावर टोबला आन त्यावर माती लावली चांगली इतभर
पावसाची इवली इवली रोपं निघाली आकाशाच्या पोटातून
पाहता पाहता मोट्टी झाली, पसरली आभाळभर
लागली त्यांना मोठ्या मोठ्या थेंबांची फळं
शेताच्या मधोमध हुभारून मंग त्यानं लगोरीनं येकच दगड हाणला, अन टप, टप, टप, टप, टप, टप.......



'आज्ज्या, आज्ज्या, आज नक्कीच पाऊस पडणार रं'
तांबडं फुटायच्या वेळी त्यो आज्याला उठवत म्हणाला.
आज्ज्या म्हणाला,
'व्हय का? सपान पडलं वाटतं तुला...... पडणार. आज पडल पाऊस. पहाटं पडल्यालं सपान खरं हुतं म्हणत्यात'
तो पडून राहिला आज्ज्याच्या छातीला बिलगून..... त्यानं पेरलेल्या थेंबांची झाडं व्हायची वाट बघत,
निळ्याशार आकाशात सूर्य उगवत होता.



प्रमोद (३ मे २०१७)