भरल्या प्रेक्षागारात कुणी सादर करत होता माझ्या कविता; स्वतःच्या म्हणून
दरवाज्याबाहेर चवड्यांवर उभा मी, अस्तित्व फक्त कान बनून उरलेलं
एखादी कवितेची परमोच्च आनंद देणारी ओळ ऐकली की भाव-ओल्या डोळ्यांनी
चांदण्यांनी लगडलेल्या आकाशाकडं पाहात म्हणायचो. . . “बनानेवालेनेभी क्या चीज़ बनाई है!”
तू सुद्धा प्रेमाने ओथंबलेला बघायचास माझ्याकडे, एखादा तारा बनून मिचकावायचास डोळे . . मिश्किलपणे म्हणायचास...
‘धन्यवाद!’
प्रमोद ( २१ ऑगस्ट २०१४ )
No comments:
Post a Comment