तुजहून बरे तर अश्रू आहेत

तुजहून बरे तर अश्रू आहेत
न बोलावता येतात भेटायला
जातातही राज्य सोडून चाललेल्या निरीच्छ बुद्धासारखे

सपशेल निघून जातात
सोडत नाहीत माग, श्वासागणिक छळणारे

तुजहून बरे तर अश्रू आहेत
नितळ, गम्य. कोड्यात न पाडणारे
तू श्रीकृष्णाच्या गीतेसारखी
कुरुक्षेत्राच्या मधोमध उलगडणारी

तुजहून बरे तर अश्रू आहेत
साठवायला सोप्पे, मोहरीच्या दाण्यायेवढी वेदना, बस
पेरायची हृदयात आणि फुटलेल्या ढगासारखे अखंड वाहत सुटतात
तुला साठवायला आकाश कमी पडतं, फुलांचे रंग
रक्ताचे थेंब, सहस्त्र भावना, अब्जावधी शब्द
तरी दरवेळी वाटतं तू थोडी राहिली आहेस, माझ्या कवेबाहेर

तुजहून बरे तर अश्रू आहेत
तुजहून बरे तर अश्रू आहेत

प्रमोद (१९ ऑक्टोबर २०१४)