आत

आज अचानक ती दिसली समोरून चालत येतांना
खाली मान घालून धरणीला काहीतरी सांगत असल्यासारखी

ती हसते आतल्या आत, आतल्या आतच रडतेही
ती फुलते आतल्या आत, आतल्या आतच उन्मळून पडते

लहानपणी कधीतरी कुणीतरी तिला तिच्यातच कोंबून टाकलेलं
बाहेर यायचा आटोकाट प्रयत्न केल्यावर थंडपणे दार बंद केलेलं

आता ती सांगत असते, आतल्या आतच तिनं एक बाग फुलवली आहे म्हणे
घोड्यावर बसून एक राजपुत्र येतो आणि दूरवरच्या देशात घेवून जातो, आतल्या आत

आतल्या आतच, एक बंगला त्या समोर सुंदर तळं, हिरवळ आणि एका बाजूला स्मशानभूमी
बंगल्यातल्या शेकोटी साठी लाकडं कमी पडली तरी स्मशानभूमीतल्या लाकडांना हातही लावत नाही ती

ती भेटल्यावर मी तिला थांबवतो, एकदम दचकून वर बघते, भेदरलेली
मग अचानक स्निग्धसं हसते, डोळे जाणवतात जरासे पाणावलेले

मी विचारतो, कशी आहेस?, आधी मान हलवते मग म्हणते 'छान !'
'चल एक चहा घेऊयात?', एकदम गांगरून जात म्हणते, 'नको उशीर होईल'

मी तिच्याकडं बघून व्याकुळतेनं म्हणतो, 'एकदा बाहेर पड ना स्वतःतून, मी मदत करेन तुला'
भरलेल्या डोळ्यांनी म्हणते, 'बाहेर पडायचा रस्ताच हरवून गेला आहे, रान माजलय सगळं तिकडं'

एका अस्वस्थ शांततेनंतर एकदम चमकणाऱ्या डोळ्यांनी म्हणते,' त्यापेक्षा तूच येना आत, अगदी स्वप्नवत आहे सगळं'
'तिथंना तुला आवडतो तसा झोपाळा आहे, जुईच्या वेलीची कमान आणि …… . .', माझ्या डोळ्यातील अविश्वास आणि कीव बघून एकदम थांबते

स्वतःला पुन्हा स्वतःत पुरून घेत, सावरून घेते वह्या छातीशी, चेहरा एकदम निर्विकार करून टाकते
'चल, बागेतल्या झाडांना पाणी घालायला हवं, सुकून जातील नाहीतर', जातांना थांबते एक क्षण, वळून बघते

एक संक्षिप्त नजरा नजर आणि मग पुन्हा जमीनीकडं बघत निघून जाते
मी पाहात राहतो तीला स्वतःमध्येच अदृश्य होतांना

मी नुसताच पाहात राहतो तीला स्वतःमध्येच अदृश्य होतांना


प्रमोद १८ ऑक्टोबर २०१३