शेवट

झोपच नाही लागली नीट, सारखे दरवाज्या बाहेर पदरव
घेता नाही आलं पांघरूण, बाहेरच्या बोचऱ्या थंडीच्या विचारानं

सकाळच्या घाईत विसरलो, पण होती दरवाज्यासमोर संयतपणे वाट पाहणारी
डोळ्यांनीच आर्जवं केली तिला केविलवाणी अन वेगात निघून गेलो, हतबद्ध

आरश्यात पाहात राहिलो तिला, कुठेही राग नाही ना विषाद चेहऱ्यावर
लेकीला सोडलं शाळेत, गेटबाहेर असेलच असा विश्वास होता. होतीच

गाडी चालू केली, थांबलो एक क्षण, डोळ्यांनीच इशारा केला
मागच्या रिकाम्या सीटवर येऊन बसली काहीच न घडल्यासारखं

पोहोचलो एकांतवासात, ती सुद्धा शेजारी. . . .
तिच्याशी नजरानजर टाळत म्हणालो, पण जाणवत होते तिचे भाववेडे डोळे एकटक

'का वागते आहेस अशी? सोड ना माझा पाठलाग'
'हे बघ, मला सुद्धा तू आवडतेसच, पण हे शक्य नाहीये'

ती नुसती डोळ्यात पाहात राहिली माझ्या, उठून निघाल्यावर पुन्हा मागोमाग
चिडून वळलो, भडाभडा बोललो, सांगितलं आवडेनाशी झालीयेस तू,
त्रास होतोय तुझा, सारखी साली कटकट,
एक सूक्ष्मशी वेदना आहेस तू, अविरत छळणारी


म्हणालो विसरून जा ते मोरपिशी क्षण,
इंद्रधनुचे रंग तुझ्या पदरावर भरलेले, मिळून दोघांनी
ईश्वराच्या अंतःकरणात मारलेले फेरफटके,
जळणाऱ्या प्रेतासोबत उडणाऱ्या ठिणग्यांवर बसून अनुभवलेले अनिर्बंध

विसरून जा माझ्या शरीराचे स्पर्श,
मी सुद्धा हुसकावून लावेन तुझे अगणित गंध
शोध कुणी दुसरा देह, आत्मा, काळीज, मन
सापडेल, तू आहेसच तशी आकर्षक, लाघवी

निघालो. . . ती राहिली मागे. . . उध्वस्थ, भग्न. . . .
मी सुद्धा . . . . कोसळलो होतो आत कुठेतरी . .
… …
…. …


घरी गेल्यावर पुढच्या रिकाम्या पानावर आजची तारीख घातली . . .
आणि मग उलटत राहिलो पुढची रिकामी पाने . . . कवितेच्या वहीतली


प्रमोद (१२ फेब्रुवारी २०१६)