पार

माझा मेंदू
एक पार होता
ठेहेरावाचा स्थायीभाव असलेला

वर्दळीची आसक्ती न्हवती
तिथून जाण्याची घाई नाही
ना थांबण्याची सक्ती

तिथं,
काही वर्षानुवर्षे पडून असायचं
काही वाऱ्यासारखं प्रवाही

मी न्हवतो,
कुठल्याच नकाशांवर
मुशाफिरांच्या यादीत

माझं नसणं
कमीपणाचं न्हवतं
माझ्यासाठी

मग मीच कधीतरी
बांधली अजून एक वाट,
अगदीच निर्हेतूकपणे... कदाचित
माझ्यातून निघणारी.

मग माझा चौक झाला

वर्दळ वाढली
गोंगाट वाढला

आता येणाऱ्या जाणाऱ्यांशी
होत नाहीत गप्पा
मंथन
आलेला पुढं जावाच लागतो
नाहीतर लगेच ट्रॅफिक जाम

फास्टटॅग लावलेत आता
काहीच थांबत नाही

वैतागून फोडायला उठतो
टोलनाके
पण शेवटी मोजत राहतो
गल्ला
अगम्य संपत्तीने भरलेला
जी वापरता येत नाही
कुठल्याच व्यवहारात


प्रमोद
१९ डिसेंबर २०१९

भीती

कुणी बकाल हसत म्हणालं
रांड आहेस तू,
तुला कसली बलात्काराची भीती?'

आठवते मला केलेली मनाची तयारी,
रोज,
एखादा देवपूजा करतो रोज,
तशी रोज न चुकता केलेली,
तयारी,

एखाद्या योग्यासारखी,
अंगिकारलेली,
इंद्रियांना चामडं करायची प्रक्रिया
हळू हळू बंद केलेले
मनाचे हळवे कोपरे,
मग,

माझ्या शरीरावरची वस्त्रं निघतात
तेव्हा तिथे पडलेलं असतं
थंड लोखंड
लाजेच्या पल्याड पोहोचलेलं

गौरवास्पद नाहीच,
पण मला मिळतो,
अपरिहार्यतेच्या पुढंही
एक पर्याय
पुढं घडणारा संभोग
स्वतःबाहेर ठेवण्याचा

पण जेव्हा हा किमान पर्यायसुद्धा
नाकारला जाईल तेव्हा

मला बलात्काराची भीती वाटते

प्रमोद
०९ डिसेम्बर २०१९

स्प्लिट पर्सनॅलिटी

निघताना हात विलग होतात तेव्हा
तू माझ्या बरोबर येतेस आणि मी तुझ्याबरोबर


म्हणूनच दिवसाचा प्रवास करून घरी परतल्यावर
आपण विचारत नाही एकमेकांना,
'कसा होता आजचा दिवस?'

मी तुला तू परत करून टाकतो आणि तू मला मी

प्रमोद
२२-११-२०१९

एकदा.....

ऐकू येतात,
सगळीकडे, नेहमी
तुझी पावलं

ऐकू येतात,

त्यासोबत,
पावलांवरच्या भेगा
खांद्यावरचं वजन

भेगा, माझ्या फिरस्तीचं देणं
आणि वजन,
पापाच्या खटल्यात
जमा केलेल्या बनावट कागदपत्रांचं,
पुनर्निवाड्याच्या अर्जांचं.
पुण्य म्हणून गोळा केलेल्या
आयुष्यातल्या प्रवाहात सापडलेल्या
गुळगुळीत गोट्यांचं

कितीदा आडोश्याला उभ्या तुला पाहायला
हलकेच आलो आहे
पण तू नसतोसच
डोळे बंद केल्यावर जाणवतात श्वास
पण तू नसतोसच

एकदा समोर ये ना 

तुझ्या पायांना मलम लावायचंय
चेपायचे आहेत खांदे
बसायचं आहे
तुझ्याभोवती असलेल्या
परिपूर्ण अभावाच्या वलयात

एकदा.....

१५-११-२०१९

वेडी

दूर निर्मनुष्य रस्त्याच्या कडेला
म्हातारी बसलेली
तीन दगडांची चूल मांडून

'आज्जे, कुठंशी चालली आहेस?'
तिनं पाहिलं माझ्याकडं
एक अथांग शांतता
गहिरं पूर्णत्व भरलेलं
डोळ्यात तिच्या

'बैस आधी चा पी'
म्हणत हात धरून बसवलं
फुर्र फुर्र करत चहा पीत राहिली

'आभाळाचा तुकडा हवाय'
'पेरणार हाय जिमिनीत माह्या'
मी दचकलो, हसलो, भेदरलो

'कुठं मिळणार आज्जे
आभाळाचा तुकडा?'
क्षितीजाकडं हात दाखवत
'त्ये काय तिथं
पोचेनच २-४ दिसात'

'आणि नाही म्हणालं आभाळ
तुकडा द्यायला तर?'
तोंडभर हसत म्हातारी म्हणाली,
'आभाळ मानूस हाय व्हय
लगीच काडून देईन बग'

'किती काळ झाला?
किती दिवस?
बाहेर पडून?'

'माह्या खिडकीतलं आभाळ
खाल्लं शेजारच्या भिंतीनं
तवापासून'

'अगं पण किती वर्षं झाली त्याला?'

'ते मोजायला येळ कोणाला हाय रं'
आणि मग आवराआवर करत राहिली
निघायच्या तयारीत


प्रमोद
०४-११-२०१९

फेसबुक

मोबाईल मध्ये आणि डेस्कटॉपवर प्रत्येकी एक
उघडं असतं फेसबुक
एकातून दुसऱ्यात करत असतो संचार
एकाच वेळी

ठेवत असतो
कडक पहारा स्वतःवरच

संकुचितपण जाणवू नये म्हणून एकातून दुसऱ्याला
करतो like, love, wow अधून मधून

आम्हा दोघात चिरंतन वाद आहेत
डेस्कटॉप म्हणत राहतो
साडेपाच इंच कितीसा विस्तृत विचार करू शकणार
मोबाईल
फ्रंट आणि बॅक कॅमेरा लागतो अनेकांगी विचारांना

डेस्कटॉपचं दिसणं मी वापरतो
पुरोगामी विचार मांडण्यासाठी, जाहीर
मोबाईलमध्ये नग्नता, व्यभिचार यांचं
सेवन करत राहतो
चेहेऱ्यावर सात्विक भाव ठेवत

फारच विसंवाद जाणवायला लागला
तर delete करून टाकतो कुठला तरी एक प्रोफाईल
सोयीस्कर रित्या
पुनर्जन्माचा रोमांच अनुभवतो फुकटात

फारच उदासीन वाटल्यावर
दोन प्रोफाईल वाटतात दोन आश्वासनं
विझत चाललेल्या अस्तित्वाला दिलेली


हवे तेव्हा मोजतो हवे तिथले likes
बघत राहतो प्रोफाईल जिथं
माझे होतायेत सत्कार

परवा,
अचानक मरून गेलेल्या मित्राच्या
वाढदिवसाचं नोटिफिकेशन आलं
डेस्कटॉपवर आणि मोबाईलवर सुद्धा
आणि मग खूप वेळ गेला माझा
शोधण्यात
मी कुठं नक्की जिवंत आहे ते
डेस्कटॉपवर? मोबाईलवर? का कुठं?

प्रमोद
२३ ऑक्टोबर २०१९

पाऊस!

मागचे तीन चार दिवस पाऊस लागल्यानं सगळं गाव थिजलेलं होतं. नदीला पाणी आल्यानं मुलांना सुट्ट्या मिळाल्या होत्या.गावाच्या वेशीजवळच्या पिंपळाच्या खाली तो कुठलासा बैरागी येऊन बसला होता. उघडं अंग आणि कमरेला पंचा गुंडाळलेला. पानांतून पाझरणाऱ्या पावसाच्या थेंबात भिजत तो पद्मासनात बसला होता. त्यानं त्याचा मातीचा वाडगा समोरच्या पावसात ठेवला होता. भरून तो ओसंडून वाहात होता. वाडगं उचलून पाणी प्यावं असा विचार करत असतानाच अंधुक पावसात त्याला बऱ्याच माणसांच्या आकृती त्याच्या बाजूला चालत येतांना दिसल्या. थोड्या वेळाने त्या सगळ्या व्यक्ती त्याच्या जवळ आल्याने त्याला स्पष्ट दिसायला लागल्या. गावातली आठ दहा माणसं आणि त्यांच्या मागं तेव्हढीच मुलं एका तरुणाला ढकलत ढकलत वेशीकडं घेऊन येत होती. तो माणूस पूर्ण नग्न होता. मागच्या लोकांशी आपलं काहीच देणं घेणं नाही अश्याप्रकारे आकाशाकडं बघत तो चालत होता. मधेच रेंगाळला कि मागची लोकं त्याला काठीने पुढे ढकलायची आणि तो पुन्हा चालायला लागायचा. त्या माणसाचे केस अस्त्याव्यस्त वाढलेले होते. गोणपाट पांघरलेली काही मुलं त्याला दगडं सुद्धा मारत होती. वेशीपाशी आल्यावर लोक थांबले. त्यातला एक माणूस पुढं येऊन म्हणाला,

'ए चल निघ. पुन्हा येऊ नकोस इकडं.... च्यामायला ह्याला नाही लाज..... बायकांना दिवसाढवळ्या घरातून बाहेर पडायची चोरी..... ' तो माणूस तसाच थांबला. पुन्हा त्यानं त्याच्या काठीनं त्याला जोरकस ढकललं आणि तो विव्हळत एकदम पुढे गेला आणि त्याच्या पायाला ठेच लागली. तो विव्हळत लहान मुलासारखा रडू लागला. सगळी लोकं निघून गेली आणि त्यातला एक माणूस तिथल्याच एका घराच्या पडवीत बसून राहिला.

 'परत यायला लागला तर डोकं फोड त्याचं' त्यांचा पुढारी जाताना म्हणाला. तो पावसात तसाच रडत बसून राहिला होता. 

तो बैरागी त्याच्या जवळ गेला. हळूच त्याच्या खांद्यावर हात ठेऊन त्याला उठवत झाडाच्या आडोश्याला घेऊन आला. त्या तरुणाची बैराग्याला खूप कीव वाटली. त्याच्या पायाच्या अंगठ्यातून रक्त भळाभळा वाहात होतं. बैराग्यानं त्याच्या पंचाचं चिरगुट फाडलं. शेजारच्या गावतातुन कुठलासा पाला आणून तो चाऊन त्याचा चोथा केला आणि त्याच्या जखमेवर लाऊन त्यावर ते चिरगुट बांधलं. वेदनेनं तो कळवळला. बैराग्यानं त्याच्या वाडग्यातलं पाणी त्याला पिऊ घातलं आणि विचारलं, 

'काय झालं बाळा तुला?'

'म ... माझा पाऊस हरवलाय....' 

'अं ?'

'माझा माझा पाऊस हरवलाय!'

त्या बैराग्याच्या डोळ्यात एकदम पाणी तरारलं. त्याला कळेना ह्या मुसळधार पावसात ज्याचा पाऊस हरवला आहे त्याची कशी मदत करावी. बैराग्याच्या डोळ्यातल्या पाण्याचे थेंब ओघळून त्या तरुणाच्या हातावर पडले. त्या तरुणानं चमकून त्याच्याकडं बघितलं. बैराग्याच्या डोळ्यातून वाहणाऱ्या डोळ्यातल्या पाण्याकडं तो कितीतरी वेळ तो लहान मुलाच्या कुतूहलानं बघत होता. मग त्या बैराग्याच्या मिठीत शिरून तो कितीतरी वेळ नुसताच पडून राहिला. पाऊस थोडा उघडला होता. त्या तरुणाला झोप लागून गेली. आणि पुन्हा पावसाची एक जोरदार सर आली. तो तरुण अचानक उठला. लंगडणाऱ्या पायानं पावसात जात तो ओरडायला लागला.

 'बाबा, ए बाबा, अरे पाऊस पडतोय ..... पाऊस!'

प्रमोद १६ सप्टेंबर २०१९

GIF

स्क्रीनवरचं GIF
भेदरवून टाकतं मला
एखाद्या अपशकुना सारखं
विचित्र


कधी कधी अस्वस्थ होऊन
थांबवू जातो त्या GIF ला
घाई घाईनं डबल क्लिक
करतो अनेक


काही काळ बघत राहतो
होतीये का सुटका ते
मग घाईनं बंद करतो
ब्राऊसर


उघडल्यावर ब्राऊसर
ते निरर्थक
बिनडोक GIF
वागत सुटतं अखंड


'GIF'ophobia सर्च
करतो google वर
शट डाऊन करून
निघतो


काही काळ
सायकल चालवल्यावर
एक क्षण घाबरतो
प्रचंड


ब्रेक मारल्यावर
थांबतात पाय
साला किती भारी
मी GIF नाहीये

प्रमोद
२४ जुलै २०१९

कंस!

मी होतो प्रवासी
पाप पुण्याची झोळी
खांद्याला टांगून फिरणारा

तिला हवं होतं वीर्य
आणि मला
स्खलनाच्या क्षणातली अवर्णनीय अनिवार्यता


तिनं मागितली डबी ते वीर्य साठवायला
मला हाताला लागली सामानातली
बाळकृष्ण ठेवायची डबी


बाळकृष्ण मग झोपून गेला
पलंगाच्या हिंदोळ्यांवर झुलत


ती पडून राहिली नग्न
काही वीर्य स्वतःत
आणि काही त्या डबीत साठवून
स्वतःच्या पूर्णत्वाचं मृगजळ धुंडाळीत
आणि मी
मांडून बसलो पाप पुण्याची कोष्टकं


आणि बाळकृष्ण
गाढ झोपला होता
कंस मामाची वाट पाहात


प्रमोद
१६ जुलै २०१९

मास्टर स्ट्रोक

तुझ्या उघड्या पाठीवर बोटांनी काढलेलं पेंटिंग
वाटतंय जमायला लागलंय

काळ्याकुट्ट अंधारात स्पर्शांचे काजवे
रंगीत तलमपण फुलपाखरासारखं, अल्लड
कुंचल्याला सापडलीये लय, वजन
पुरता गवसलेला कॅनवासचा अवकाश

गायक समाधीच्या अवस्थेत जसं बांधतो
काळाच्या पोकळीत जादुई जग
ऐकणाऱ्या कानांच्या संख्येनं
तशी
तुझ्या त्वचेच्या पेशीत
भरलीयेत चित्रांची प्रदर्शनं


एक चांगलंय,
खूप चांगलंय
पेंटिंगचं संपणं माझ्या हातात उरत नाही
तू वळतेस आणि घेतेस आवेगानं मिठीत
तो शेवटचा मास्टर स्ट्रोक झिंगलेला
जातो कॅनवासच्या बाहेर
आणि बरंय,
राहून जाते
सही


प्रमोद
२७ जून २०१९

सेल्फी!

ती म्हणाली, 'मी उद्या बिलकुल रडणार नाहीये'
मला वाटलं ती उद्याचं रडू आज प्रिपोन करतीये

उद्याच्या फोटोत ती हसत असतांना दिसेल, निखळ
पण मला कळलंच न्हवतं कधी शिकली ती फोटोशॉप

हसऱ्या सेल्फीतला चेहेरा काढून
उद्याच्या फोटोत बेमालूम जोडून टाकते ती

मग काढून बसलो आमचे सगळे अल्बम
सगळ्या फोटोत हसणारी ती बघून थोडी शंकाच आली

मग मी निरखून पाहू लागलो कि तिनं फोटोशॉप तर केले नाहीयेत ना ते?
किंवा, मग तिच्या सामानात शोधू लागलो त्या सेल्फीचे अवशेष
ज्यात तिच्या चेहेऱ्याच्या जागी असतील शुभ्र विवरं

म्हणलं, त्या विवरातून सापडेल तिच्या सकारात्मक दृष्टिकोनाचा तळ
किंवा तिनं बुडवून टाकलेल्या स्वप्नांचे गंजलेले अवशेष आणि काही अंधारे डोह

पाहात राहिलो बऱ्याच काळ तिच्या हसऱ्या फोटोकडे

प्रमोद
२२ मे २०१९

यान

मला सिद्ध करायचं आहे कि 'मी' आहे

मी बदलतोय स्वतःची रचना.
स्वतःला इतरांच्या पासून वेगळं करण्यासाठी
दुर्बिणीला मला शोधता यावं म्हणून

आता त्या दुर्बिणीत फक्त भरायचे बाकी आहे
माझे वेगळेपणाचे गुणधर्म

तो कोणीतरी, अश्याच कुठल्याश्या यंत्रांच्या ब्लू प्रिंट वर झोपलेला
हसत बघतोय माझ्याकडे
म्हणतोय कि सुरु व्हायच्या आधीच फसलेला आहे माझा हा प्रकल्प
म्हणे एकदा तो गुणधर्म सापडला कि आपोआपच हरवून जातील यानाच्या किल्ल्या
आणि दुर्बिणीची भिंगं देऊन टाकावी लागतील नासाला,
कारण ती फार मोठ्ठी असतील आत्म्याला लावायला

मी लक्ष देत नाहीये त्याच्याकडं.
सध्यातरी स्वतःला अंतराळात पाठवण्यासाठी मोठ्ठ यान बांधतोय मी
तिथून स्वतःला शोधण्यासाठी अंतराळात एक मोठ्ठी दुर्बीण सुद्दा

प्रमोद
१० मे २०१९
डेन्मार्क

गुलमोहर

वऱ्हांड्यातून तो रोज पाहायचा तीला येता-जाता, अंगणातल्या गुलमोहरासोबत
प्रेमाचा स्वीकार सुद्धा गुलमोहराने घातलेल्या लाल पायघड्यांवर

तिच्या मोतिया देहावर त्यानं पेरले गुलमोहराच्या फुलांचेच निखारे
कित्येकदा पाहिले आहेत त्यांचे एकमेकांना बिलगलेले देह चंद्राने गुलमोहराच्या फांद्यांतून

शेजारच्या बंगल्यातल्या आजींचा एकांतातच शरीर सोडून निघालेला आत्मा
गुलमोहराच्या फांद्यांवरच विसावला होता शेवटचा, अनंताच्या प्रवासाच्या आधी

गुलमोहराच्या तिरक्या खोडाच्या आडोश्यात व्यायली आहे कुत्री
पिल्लांना पावसाच्या झोडपण्यापासून वाचवत

गुलमोहरा कुठे आहेत तुझे डोळे, तुझे हात, तुझं काळीज
आणि कुठे आहे तुझी गीता, कुठल्या भाषेत ..... गुलमोहरा


प्रमोद
२४ जून २०१७
बंगळुरू

परिप्रेक्ष्य!

छातीच्या मधल्या घळीतून वाहत असतो एखादा घामाचा थेंब,
घाम जो फक्त तुमचाय आणि जाणवतोय फक्त तुम्हाला

समोरचा अनभिज्ञ सांगत असतो किती प्रफुल्लित दिसताय तुम्ही ते

घाम वाहतांना त्वचेच्या प्रत्येक पेशीला बिलगून देत असतो निरोप

शिष्टाचाराच्या अनिवार्यतेत तुम्ही जपत असता चेहऱ्यावरचं कृत्रिम हसू
आणि देतही नाही त्याच्या निरोपाची साधी पोच

तो घाम लहानपणीच्या मित्राच्या घामात जाऊन मिसळतो
तो घाम जो आपल्याला सायकलवर मागे बसवून शाळेत घेऊन जाताना निघालाय

आईला पोळी भाजताना लागलेल्या चटक्याच्यावेळी तिच्या तोंडातून निघालेला उद्गार
माझा डबाभरून झाल्यावर तिने तिथेच न्हेऊन सोडला असेल

घाईत एखादी राहिलेली मिठी, परत करायचे राहिलेले उधारीचे पैसे
पैसे नाहीत म्हणून न दिलेली एखादी भेटवस्तू, वेळ नाही म्हणून न लिहिलेलं एखादं नाटक

हे सगळे भेटून माझ्या बद्दल काय बोलत असतील? कसा दिसत असेन मी त्यांना?
झगमगत्या प्रकाशानी उजळलेल्या रंगमंचावर हातात कुठलंसं पारितोषिक उंचावून दाखवताना?


प्रमोद
०३-०४-२०१९

ब्लेड

ब्लेड

तो प्रेमात पडलाय ब्लेडच्या
चकचकीत, धारदार, परखड, निर्लज्ज ब्लेड


त्याला वाटायला लागलंय ब्लेड जादूगार
नाजूकपणे पुढं सरकलं कि लालसर एक रेष मागं सोडणारं
त्याला खात्रीये कि ब्लेडच्याच अंतरंगातूनच स्रवतंय चित्र
त्या ब्लेडवर राहिलेलं इवलंसं रक्त त्याला पोएटिक वाटतंय


तासंतास तो न्याहाळतोय धारदार पातं ब्लेडचं
डोळ्याच्या अगदी जवळ नेत


शेकडो चित्रं काढलीयेत त्यानं स्वतःच्या देहावर
ह्या माध्यमाच्या शक्यता आजमावण्यासाठी


शुद्ध हरवतांना जाहिरात टाईप करतोय
'शरीरं' हवीयेत भाड्याने
आणि रक्ताचे ओघळ घेरतायेत ब्लेडचे भरलेले पुडे


प्रमोद
१२-०३-२०१९

हिशोब

हिशोब

समोरच्याच्या बरोबरपणात स्वतःचं चुकलेपण का शोधतो आहे मी?
समोरच्याचं बरोबरपण हेही आपलंच बरोबरपण आणि
त्याचं चुकलेपण हे सुद्धा आपलंच बरोबरपण असा कोडगेपणा निपजला नाहीये अंगात

पण,
का शोधतो आहे, समोरच्याच्या बरोबरपणात स्वतःचं चुकलेपण?

ते त्याचं बरोबरपण आणि आपलं आपलं जे काही असेल ते, बरोबर, किंवा चूक

संशोधनानं कार्यकारणभाव ठासून भरला आहे विचारात
आणि वेदांतानं शिकवून ठेवलंय सोSहं...

सगळे धागे स्वतःतूनच सुरुवात करून स्वतःत संपवायची सवय लागलीये
सगळ्या जगाच्या निष्क्रियतेचं ओझं स्वतःच्या खांदयावर लादून घेतलंय

सारख्या कोर्टाच्या चकरा, स्वतः स्वतःची उलटतपासणी
स्वतःच विणलेली दोरी आणि स्वतःलाच फाशी

पालवी सारखं जन्माला येऊन गळून का जाता येत नाहीये
स्वतःच्या कोवळेपणाचेही सोहळे नको अन पिवळ्या जख्खपणाचं दुःखही

उन्मळून पडताना मनात नको यायला कुठलेच हिशोब, जन्माला येताना न्हवते तसे


प्रमोद
०८-०३-२०१९

भेटीच्या शक्यतेचं गर्भारपण!

भेटीच्या शक्यतेचं गर्भारपण!

तुझ्या भेटीच्या शक्यतेचं गर्भारपण खरं का खोटं कळेनासं झालंय
पण माझ्या शहाणपणावर विश्वास उरला नाहीये माझा,
तेवढाही नाही जेवढा मला तुझ्या येण्यावर आहे

कुण्या एकाच्या निरोपाच्या पत्रांतला कागद घेऊन मी शोधत फिरले होते दुकानं
विरहकविता लिहायला अगदी असाच कागद हवा म्हणत
दुकानदारानंही कापून घेतला होता एक तुकडा त्या कुणाची सही असलेला, सॅम्पल म्हणून
तेव्हा मैत्रीण किंचाळली होती 'वेडी आहेस का?'

सॅनिटरी पॅडची गादी करून झोपले होते नग्न. मासिक पाळीत
ती गादी लाऊन टाकली हॉलमध्ये फ्रेम करून
खाली कॅप्शन दिलं 'माझ्या स्त्रीत्वाचा मुक्तछंद'
तेव्हा खोली सोडावी लागली होती मला
पण खोली सोडायला लावायच्या आधी घरमालकाने
खोदून विचारलं होतं कि नक्की कसं साकारलं ते चित्रं
जाताना सहज विचारलं त्यानं, 'म्हणजे नेहमीच झोपतेस नग्न का ह्या चित्रापुरतं?'

मागच्या वेळी शेवटच्या लोकल मधल्या शेवटच्या पुरुषाचं
तूच समजून घेतलं होतं एक दीर्घ चुंबन
त्यानंतर किती तरी दिवस भेटत राहिलो आम्ही
तोही वाट पाहात राहायचा माझ्यासोबत तुझी
शेवटी त्यानं विचारलंच, कोण आहे तो? कसा दिसतो? कुठून येणार आहे?
मी शेवटच्या लोकलची वाट पाहात इतकंच म्हणाले होते, 'काय माहित'

प्रमोद
०७ मार्च २०१९

गिरणी

गिरणी

बाहेर पसरलेली बर्फाची पांढरी चादर बघून मला गावची पिठाची गिरणी आठवली. दुरूनच कळायचं गिरणी कुठं आहे ते. अगदी तिची घरघर बंद असली तरीही. दूरपासूनच पांढऱ्या पायघड्या घालून ठेवलेल्या असायच्या तिनं सगळ्यांच्या स्वागताला

आत गेल्यावर सगळीकडं फक्त पांढरा मुलामा सगळ्यावर. कधी तिथं काम करणारा छोटा पोरगा काही दुःख सांगत बसला तरी त्याच्या दुःखावरसुद्धा तो पांढरा मुलामा जाणवायचाच.
'काय चालूये?' म्हणल्यावर तोंडातली पिंक बाहेर टाकत गिरणीवाला म्हणायचा
'जवार आहे, गहू असल तर ठेवा, नंतरनं या'
पण मी नाही जायचो, मला ते पांढरं जग जादुई वाटायचं. गिरणीवाल्याच्या कानावरचे केस सुद्धा उठून दिसायचे पांढऱ्या रंगात.
एखादा यायचा ज्याला तिथं पसरलेल्या पांढराईचं काही वाटायचं नाही तो बिनधास्त बसायचा तिथं कट्ट्यावर. आरामात टेकायचा भिंतीला आणि जाताना फाडफाड कपडे झटकून निघून जायचा तशी ती पांढराई त्याला सोडून द्यायची. पण एखादा तो पांढरा रंग आपल्या कपड्याला लागेल, अंगाला लागेल म्हणून काळजी करत दूर जाऊन उभारायचा. तो जाताना नेमका कुठंतरी एखादा पांढरा चट्टा त्याच्या अंगावर उमटलेला दिसायचा. मला नेहमी वाटायचं कि तो चट्टा डोळे मिचकावून माझ्याकडं बघतो आहे. बायका दळायला आल्यावर पीठ बारीक झालंय का, पीठ गिरणीत राहत नाहीना ह्याची काळजी घेत चक्कीजवळच आयुष्याच्या गप्पा मारायच्या, पुरुष त्यांच्या नाकर्तेपणाला शोभेल असं काहीतरी देशाचं राजकारण किंवा अर्थकारण ह्यावर गप्पा मारत कट्ट्यावर निवांत बसायचे. एखादाच पुरुष असायचा जो नीट तपासून दळण घ्यायचा बाकीचे घरावर आणि बायकोवर उपकार करतो आहे अश्या अविर्भावात आलेले असायचे.

दळण झाल्यावर, निघताना कितीही झटकलं स्वतःला तरी थोडीशी गिरणी बरोबर यायचीच, शरीराच्या आणि मनाच्या सांधेकपारीत उरायची. घशात पिठाचं गोडपण जाणवत राहायचं बराचवेळ.

आज ह्या परदेशात गिरणी नाही ना तो गिरणीवाला. पण सगळा भवताल त्या पिठाच्या गिरणीसारखा. एका मोठ्या गिरणीत शिरल्या सारखं वाटत होतं.
समोर एक अजस्त्र निष्पर्ण झाड उभारलेलं. अंगाखांद्यावर पांढरा रंग ल्यालेलं.
एकदम त्याच्याकडं बघत ओरडलो, 'काय टाकलंय दळायला?'


प्रमोद
२८ नोव्हेंबर २०१८

चुंबन

चुंबन

तिच्या मानेवर ओठ टेकवल्यावर त्याला पुन्हा आठवलं
कि त्या चुंबनातलं मुलायमपण त्याला नंतर कधीच आठवत नाही

'किती घेतली असतील गं मी तुझ्या मानेची चुंबनं?'
मी ते मुलायमपण जतन करण्याच्या असफल प्रयत्नाच्या शेवटात होतो

तिनं पटकन खणातून एक वही काढली आणि म्हणाली
''छत्तीस हजार सहाशे बावीस. नाही, आत्त्ताचं वाढवून तेवीस ..... '

'wow, म्हणजे दिवसाला किती गं?'
मी पटकन मोबाईल मधला calculator काढला

आणि अचानक आठवेनाच कि किती दिवस ओळखतो आहोत आम्ही एकमेकांना
आणि ते पहिलं मुलायम चुंबन.....

ती चहाचा झुरका घेत म्हणाली, 'ते नाही लिहून ठेवलेलं मी
तुझं तू शोध.....'
'मी सांगतो demantia होणार आहे मला म्हातारपणी'
मी चहाचा घोट घेत म्हणालो

माझ्या ओठावरचं मुलायम चुंबन तिच्या वहीच्या आकड्यात सामील झालं होतं

प्रमोद
१५ जानेवारी २०१९

ऐसे नाही

ऐसे नाही 

तुजपाशी शोधिले जे
गवसले सगळेच ऐसे नाही
हरवले ऐसा कयास होता
हरवलेच होते ऐसे नाही

चिरडले जीव किती
पायदळी, शोधतांना वाटा नव्या
टाळले चालण्याचे मी
पांगुळलोच होतो ऐसे नाही

अगणित रिचवले प्याले
धुंडाळले मार्ग निषिद्ध
चुकलो असेन दिशाही
भरकटलोच होतो ऐसे नाही

भिजवले तुजला चिंब
ठिबकलो पागोळ्यांतुनी
भासलो रिता जरी
बरसलोच होतो ऐसे नाही

प्रमोद

शेवटची कविता

शेवटची कविता

निघून गेलोय मी, निघून गेलोय.
तुझ्या उशाशी एक मोठ्ठा पूर्णविराम सोडून

शोधलं असशील मला, जागोजाग
भौतिक गोष्टीत, मित्र आप्तेष्टांत
सापडलोच नसेन. न्हवतोच सापडणार

शेवटी हतबल होऊन बसली असशील,
माझी कवितांची वही घेऊन
सर्वात पहिल्यांदी इथंच शोधलं असतंस तर भेटलो सुद्धा असतो

कविता शोधणारा सापडलो असतो मी इथंच

शोधत शोधत इथवर पोहोचली असशील तर

आता शोधायची गरज भासते आहे का अजून?
वाच पुन्हा सगळ्या ओळी, खाडाखोड आणि रिकाम्या जागा

...... आहे गरज?


प्रमोद
१८ डिसेंबर २०१८