रात्र

मधेच कधीतरी उघडल्यावर डोळे, रात्र लटकली होती पंख्याला
माझ्याकडं पाहात विस्फुट डोळ्यांनी फिरत होती गोल गोल
माझ्या जागेपणाची चाहूल लागताच गेली निसटून लोटलेल्या दरवाजाच्या फटीतून
आणि हळूच डोकावून पाहात राहिली मिश्किल डोळ्यांनी


उठून बाहेर गेल्यावर बोलावत राहिली अखंड, अगम्य भाषेत रातकिड्यांच्या
दरवाजाची खिट्टी उघडल्यावर वाऱ्याच्या सोबत घुसून घरात
फासून गेली आर्द्र कोरड्या आत्म्याला


आकाशात विखुरलेले तिच्या स्वत्वाचे तुकडे, काही ठसठसणाऱ्या जखमा
आणि एक खिडकी तिच्या काळजात उघडणारी, गोलाकार


तिच्याकडं दुर्लक्ष करून तळ्याकाठी जाऊन बसल्यावर
हळूच कधीतरी आली पहाटवाऱ्यासोबत पायाला हुळहुळणाऱ्या लहरींसोबत


चमकत होते काही काजवे आजूबाजूला
रात्रीचं काही देणं चुकवायचं राहिल्यासारखे


रात्र मग मांडीवर येऊन झोपली सरळ
तिच्या केसांवरून हात फिरवत मी सुद्धा बसून राहिलो
अंधाराला रात्रीपासून वेगळं करत



प्रमोद (१९ सप्टेंबर २०१७)

बेंगळुरू, आमेले नोडोणा, होग बर्तीनी

रिअर व्हिऊ मिरर मध्ये पाहिल्यावर सारखं काहीतरी निखळून पडतंय असं वाटत होतं उगाच
असं वाटत होतं कि मातीतलं काहीतरी चाकांना लपेटून बरोबर यायचा प्रयत्न करतंय,
असफल होऊन पुन्हा मिसळतंय मातीत

एक अस्वस्थता छोट्याश्या लेकीला शाळेत सोडून यायचो तेव्हा जाणवायची तशी

अचानक रेल्वेच्या इंजिनाचा चालक असल्याची जाणीव
मागे सोन्याने लादलेले असंख्य डबे, प्रचंड मालमत्ता
कुठंतरी अपराधी जाणीव
ज्या मातीतून पृथक केलं सगळं ते तिच्या पासून दूर नेण्याची

असुदे जाईन इथून मी म्हंटलं तरी आकाशात अगणित हात,
निरोपाचे,गोंजारणारे वेशीपर्यंत सोबत.

जातांना accelerator वरचा पाय काढला एक क्षण
म्हणालो, "बेंगळुरू, आमेले नोडोणा, होग बर्तीनी" (बेंगलोरा, पुन्हा भेटू, जाऊन येतो)

गाडीच ती, जन्मच तिचा चालण्यासाठी
आणि रस्त्यावर होत्याच दिशादर्शक पाट्या.......


प्रमोद
६ सप्टेंबर २०१७