ब्लेड

ब्लेड

तो प्रेमात पडलाय ब्लेडच्या
चकचकीत, धारदार, परखड, निर्लज्ज ब्लेड


त्याला वाटायला लागलंय ब्लेड जादूगार
नाजूकपणे पुढं सरकलं कि लालसर एक रेष मागं सोडणारं
त्याला खात्रीये कि ब्लेडच्याच अंतरंगातूनच स्रवतंय चित्र
त्या ब्लेडवर राहिलेलं इवलंसं रक्त त्याला पोएटिक वाटतंय


तासंतास तो न्याहाळतोय धारदार पातं ब्लेडचं
डोळ्याच्या अगदी जवळ नेत


शेकडो चित्रं काढलीयेत त्यानं स्वतःच्या देहावर
ह्या माध्यमाच्या शक्यता आजमावण्यासाठी


शुद्ध हरवतांना जाहिरात टाईप करतोय
'शरीरं' हवीयेत भाड्याने
आणि रक्ताचे ओघळ घेरतायेत ब्लेडचे भरलेले पुडे


प्रमोद
१२-०३-२०१९

हिशोब

हिशोब

समोरच्याच्या बरोबरपणात स्वतःचं चुकलेपण का शोधतो आहे मी?
समोरच्याचं बरोबरपण हेही आपलंच बरोबरपण आणि
त्याचं चुकलेपण हे सुद्धा आपलंच बरोबरपण असा कोडगेपणा निपजला नाहीये अंगात

पण,
का शोधतो आहे, समोरच्याच्या बरोबरपणात स्वतःचं चुकलेपण?

ते त्याचं बरोबरपण आणि आपलं आपलं जे काही असेल ते, बरोबर, किंवा चूक

संशोधनानं कार्यकारणभाव ठासून भरला आहे विचारात
आणि वेदांतानं शिकवून ठेवलंय सोSहं...

सगळे धागे स्वतःतूनच सुरुवात करून स्वतःत संपवायची सवय लागलीये
सगळ्या जगाच्या निष्क्रियतेचं ओझं स्वतःच्या खांदयावर लादून घेतलंय

सारख्या कोर्टाच्या चकरा, स्वतः स्वतःची उलटतपासणी
स्वतःच विणलेली दोरी आणि स्वतःलाच फाशी

पालवी सारखं जन्माला येऊन गळून का जाता येत नाहीये
स्वतःच्या कोवळेपणाचेही सोहळे नको अन पिवळ्या जख्खपणाचं दुःखही

उन्मळून पडताना मनात नको यायला कुठलेच हिशोब, जन्माला येताना न्हवते तसे


प्रमोद
०८-०३-२०१९

भेटीच्या शक्यतेचं गर्भारपण!

भेटीच्या शक्यतेचं गर्भारपण!

तुझ्या भेटीच्या शक्यतेचं गर्भारपण खरं का खोटं कळेनासं झालंय
पण माझ्या शहाणपणावर विश्वास उरला नाहीये माझा,
तेवढाही नाही जेवढा मला तुझ्या येण्यावर आहे

कुण्या एकाच्या निरोपाच्या पत्रांतला कागद घेऊन मी शोधत फिरले होते दुकानं
विरहकविता लिहायला अगदी असाच कागद हवा म्हणत
दुकानदारानंही कापून घेतला होता एक तुकडा त्या कुणाची सही असलेला, सॅम्पल म्हणून
तेव्हा मैत्रीण किंचाळली होती 'वेडी आहेस का?'

सॅनिटरी पॅडची गादी करून झोपले होते नग्न. मासिक पाळीत
ती गादी लाऊन टाकली हॉलमध्ये फ्रेम करून
खाली कॅप्शन दिलं 'माझ्या स्त्रीत्वाचा मुक्तछंद'
तेव्हा खोली सोडावी लागली होती मला
पण खोली सोडायला लावायच्या आधी घरमालकाने
खोदून विचारलं होतं कि नक्की कसं साकारलं ते चित्रं
जाताना सहज विचारलं त्यानं, 'म्हणजे नेहमीच झोपतेस नग्न का ह्या चित्रापुरतं?'

मागच्या वेळी शेवटच्या लोकल मधल्या शेवटच्या पुरुषाचं
तूच समजून घेतलं होतं एक दीर्घ चुंबन
त्यानंतर किती तरी दिवस भेटत राहिलो आम्ही
तोही वाट पाहात राहायचा माझ्यासोबत तुझी
शेवटी त्यानं विचारलंच, कोण आहे तो? कसा दिसतो? कुठून येणार आहे?
मी शेवटच्या लोकलची वाट पाहात इतकंच म्हणाले होते, 'काय माहित'

प्रमोद
०७ मार्च २०१९

गिरणी

गिरणी

बाहेर पसरलेली बर्फाची पांढरी चादर बघून मला गावची पिठाची गिरणी आठवली. दुरूनच कळायचं गिरणी कुठं आहे ते. अगदी तिची घरघर बंद असली तरीही. दूरपासूनच पांढऱ्या पायघड्या घालून ठेवलेल्या असायच्या तिनं सगळ्यांच्या स्वागताला

आत गेल्यावर सगळीकडं फक्त पांढरा मुलामा सगळ्यावर. कधी तिथं काम करणारा छोटा पोरगा काही दुःख सांगत बसला तरी त्याच्या दुःखावरसुद्धा तो पांढरा मुलामा जाणवायचाच.
'काय चालूये?' म्हणल्यावर तोंडातली पिंक बाहेर टाकत गिरणीवाला म्हणायचा
'जवार आहे, गहू असल तर ठेवा, नंतरनं या'
पण मी नाही जायचो, मला ते पांढरं जग जादुई वाटायचं. गिरणीवाल्याच्या कानावरचे केस सुद्धा उठून दिसायचे पांढऱ्या रंगात.
एखादा यायचा ज्याला तिथं पसरलेल्या पांढराईचं काही वाटायचं नाही तो बिनधास्त बसायचा तिथं कट्ट्यावर. आरामात टेकायचा भिंतीला आणि जाताना फाडफाड कपडे झटकून निघून जायचा तशी ती पांढराई त्याला सोडून द्यायची. पण एखादा तो पांढरा रंग आपल्या कपड्याला लागेल, अंगाला लागेल म्हणून काळजी करत दूर जाऊन उभारायचा. तो जाताना नेमका कुठंतरी एखादा पांढरा चट्टा त्याच्या अंगावर उमटलेला दिसायचा. मला नेहमी वाटायचं कि तो चट्टा डोळे मिचकावून माझ्याकडं बघतो आहे. बायका दळायला आल्यावर पीठ बारीक झालंय का, पीठ गिरणीत राहत नाहीना ह्याची काळजी घेत चक्कीजवळच आयुष्याच्या गप्पा मारायच्या, पुरुष त्यांच्या नाकर्तेपणाला शोभेल असं काहीतरी देशाचं राजकारण किंवा अर्थकारण ह्यावर गप्पा मारत कट्ट्यावर निवांत बसायचे. एखादाच पुरुष असायचा जो नीट तपासून दळण घ्यायचा बाकीचे घरावर आणि बायकोवर उपकार करतो आहे अश्या अविर्भावात आलेले असायचे.

दळण झाल्यावर, निघताना कितीही झटकलं स्वतःला तरी थोडीशी गिरणी बरोबर यायचीच, शरीराच्या आणि मनाच्या सांधेकपारीत उरायची. घशात पिठाचं गोडपण जाणवत राहायचं बराचवेळ.

आज ह्या परदेशात गिरणी नाही ना तो गिरणीवाला. पण सगळा भवताल त्या पिठाच्या गिरणीसारखा. एका मोठ्या गिरणीत शिरल्या सारखं वाटत होतं.
समोर एक अजस्त्र निष्पर्ण झाड उभारलेलं. अंगाखांद्यावर पांढरा रंग ल्यालेलं.
एकदम त्याच्याकडं बघत ओरडलो, 'काय टाकलंय दळायला?'


प्रमोद
२८ नोव्हेंबर २०१८

चुंबन

चुंबन

तिच्या मानेवर ओठ टेकवल्यावर त्याला पुन्हा आठवलं
कि त्या चुंबनातलं मुलायमपण त्याला नंतर कधीच आठवत नाही

'किती घेतली असतील गं मी तुझ्या मानेची चुंबनं?'
मी ते मुलायमपण जतन करण्याच्या असफल प्रयत्नाच्या शेवटात होतो

तिनं पटकन खणातून एक वही काढली आणि म्हणाली
''छत्तीस हजार सहाशे बावीस. नाही, आत्त्ताचं वाढवून तेवीस ..... '

'wow, म्हणजे दिवसाला किती गं?'
मी पटकन मोबाईल मधला calculator काढला

आणि अचानक आठवेनाच कि किती दिवस ओळखतो आहोत आम्ही एकमेकांना
आणि ते पहिलं मुलायम चुंबन.....

ती चहाचा झुरका घेत म्हणाली, 'ते नाही लिहून ठेवलेलं मी
तुझं तू शोध.....'
'मी सांगतो demantia होणार आहे मला म्हातारपणी'
मी चहाचा घोट घेत म्हणालो

माझ्या ओठावरचं मुलायम चुंबन तिच्या वहीच्या आकड्यात सामील झालं होतं

प्रमोद
१५ जानेवारी २०१९

ऐसे नाही

ऐसे नाही 

तुजपाशी शोधिले जे
गवसले सगळेच ऐसे नाही
हरवले ऐसा कयास होता
हरवलेच होते ऐसे नाही

चिरडले जीव किती
पायदळी, शोधतांना वाटा नव्या
टाळले चालण्याचे मी
पांगुळलोच होतो ऐसे नाही

अगणित रिचवले प्याले
धुंडाळले मार्ग निषिद्ध
चुकलो असेन दिशाही
भरकटलोच होतो ऐसे नाही

भिजवले तुजला चिंब
ठिबकलो पागोळ्यांतुनी
भासलो रिता जरी
बरसलोच होतो ऐसे नाही

प्रमोद

शेवटची कविता

शेवटची कविता

निघून गेलोय मी, निघून गेलोय.
तुझ्या उशाशी एक मोठ्ठा पूर्णविराम सोडून

शोधलं असशील मला, जागोजाग
भौतिक गोष्टीत, मित्र आप्तेष्टांत
सापडलोच नसेन. न्हवतोच सापडणार

शेवटी हतबल होऊन बसली असशील,
माझी कवितांची वही घेऊन
सर्वात पहिल्यांदी इथंच शोधलं असतंस तर भेटलो सुद्धा असतो

कविता शोधणारा सापडलो असतो मी इथंच

शोधत शोधत इथवर पोहोचली असशील तर

आता शोधायची गरज भासते आहे का अजून?
वाच पुन्हा सगळ्या ओळी, खाडाखोड आणि रिकाम्या जागा

...... आहे गरज?


प्रमोद
१८ डिसेंबर २०१८