रिक्षावाला

रिक्षावाला जेव्हा निघत असेल रोज सकाळी तेव्हा कुठली दिशा पकडत असेल, कुठं जाण्यासाठी?
आणि परतत असेल घरी तेव्हा काय सांगत असेल, कुठं जाऊन आलो म्हणून?


होत असेल त्याच्या मनात दिशांचा कल्लोळ?
जावं लागत असेल त्याला एखाद्या दारासमोरून, पुनःपुन्हा, त्याची इच्छा नसतानाही?
का, स्वतःच्या दारासमोरून, रस्त्याच्या कडेला खेळणाऱ्या आपल्या मुलाकडं परक्यासारखं बघत?

प्रवाश्यांच्यासोबत काम, क्रोध, रज, तम आणि सात्विक, सगळे गुण उतरून जात असतील रिक्षातून?
का, सीटच्या सांधे-कपारीत जमा होत असतील रस्त्यावरच्या धुळीसारख्या?

दिवसभरानंतर काय शिल्लक उरत असेल? पुनःपुन्हा मोजलेल्या नोटा, अंगदुखी, घशात-कानात-फुफ्फुसात काळी माती आणि, मनात, निर्वात पोकळी?

परवा कुठंतरी जातांना रिक्षावाल्याला म्हणालो, "खरं सांगू, मला सुद्धा तुझ्यासारखंच वाटतं कधी कधी,
आयुष्यभर दुसऱ्याची स्वप्नं बसवून फिरत राहतोय मी, स्वतःला कुठं जायचंय ते माहीतच नसल्यासारखा

रिक्षावाल्या मला सुद्धा तुझ्यासारखंच वाटतं कधी-कधी

प्रमोद (सप्टेंबर ९, २०१४ )