सौंदर्य

'ए तुला कुणी सांगितलंय का गं कुणी कि तू खूप सुंदर आहेस ते'

ती फणकाऱ्याने म्हणाली, ' मला हेच आवडत नाही तुम्हा मुलांचं,
अर्थाचा अनर्थ करता'


'पण मला एक कळत नाहीये, तुला तुझ्या सुंदर असण्याचा राग येतोय का 'मला' तू सुंदर वाटते आहेस ह्याचा? …. का?….ओह! … अगं नाही नाही … हि आत्ताची अनुभूती नाहीये, अगदी पहिल्यां भेटीतच वाटलं होतं मला तसं


पण माझ्या ह्या वाक्यामुळं तू बोलणं टाकणार असशील तर विसरून जा की तू सुंदर आहेस ते. . .
मी? . . . मी सुद्धा प्रयत्न करेन विसरण्याचा . . . पण काय होतं ना . . . एखादी गोष्ट इतकी ठळक असेल तर दुर्लक्ष सुद्धा करता येत नाही ….


आता तुझे डोळे घे, तुझी जिवणी, तुझ्या शरीराची कांती, तुझ्या केसांच्या अगणित लहरी, जास्वंदाच्या पाकळीतून आर पार दिसत राहतं तसं तुझं नाजुकपण, तुझा बांधा, तुझ्या नुसत्या असण्यानं उठणाऱ्या लहरी, तू असलीस की नेमका मंदपणे वाहणारा वारा ह्या सगळ्याकडं मी दुर्लक्ष करेन सुद्धा. .


पण तुझ्या असण्यानं मला वेगळंच सौंदर्य जाणवायला लागतं स्वतःतच, तिकडं मात्रं दुर्लक्ष करता येत नाही
आजकाल असं स्वतःचं सौंदर्य जाणवण्याच्या जागाच हरवल्या आहेत….


हो पण माझ्या नगण्य सौंदर्याच्या पूर्ततेसाठी तुला तुझं सौंदर्य मान्य करायची काहीच गरज नाहीये
तू विसरून जातेस का सरळ मी जे काही म्हणालो ते? शब्दांनी काय होतं शेवटी, तुझं सौंदर्य राहणारच तसंच अमर्याद…


हो सरळ विसरूनच जा तू !


प्रमोद (४ सप्टेंबर २०१५)