लपाछपी

(पुढील ओळी चंद्रशेखर गोखल्यांकडून उधार )
मी आकाशाला गवसणी घालत असतांना जमिनीवर राहून माझ्यावर डोळे खिळवून असलेल्या माझ्या आईला समर्पित ही कविता . . . . . .


लपाछपी

ती शोधायची मला लहानपणी आणि मी लपून बसायचो
इकडे तिकडे शोधणाऱ्या तिला पाहून मस्त खिदळायचो


गंमत म्हणून ती सुद्धा शोधत राहायची मला मी दिसत असूनही


कधीतरी मोठ्ठा झालो मी, आता शोधावं लागणं हा स्वत्वाच्या मूल्यमापनाचा भाग बनून गेलाय माझ्या
कुणी शोधावं असं काही बनूच शकलो नाहीये, तासनतास लपून राहतो कोणी शोधेल ह्या आशेने


ती म्हणते असू दे राजा, नाही होता आलं वेगळं तरी बिघडलं कुठं, तू प्रयत्न केले त्याची ग्वाही द्यायला आहेच ना मी


आता खेळ उरला नाहीये मला शोधणं म्हणजे
आता तिची पावलं अडखळतात, डोळे अधू झालेत, सांधे करकरतात

जंगल झालंय गहन, दाट
आणि मी अट्टाहासानं लपून बसलोय कुणी मला शोधावं म्हणून …….


प्रमोद (२२ जानेवारी २०१५)