माझ्या कविता विचारांच्या आणि बांधणीच्या दृष्टीने अतिशय स्वैर असतात, त्याला एका धाग्यात कसं गुंफायचं हा फार मोठ्ठा प्रश्न आहे. त्याच बरोबर माझं आयुष्य काही चांगुलपणाच्या साच्यात बांधलं गेलं आहे. संस्कार म्हणा, आजूबाजूचं वातावरण म्हणा, भेटलेल्या माणसां-मित्रां मुळं म्हणा किंवा एका साळसूदपणाच्या भित्रेपणामुळं म्हणा, पण विचारात कुठेही हिंसेचा उद्रेक नाही, चेतवेल असा शृंगार नाही आणि जहाल वाटेल असा निर्णायक हेका सुद्धा नाही, …. म्हणून संयत.
Tuesday, 30 March 2021
गॅस चेंबर!
सगळीकडे होर्डिंग्स लागलेत
auschwitz गार्डन्सच्या
नवीन गेटेड कॉम्युनिटी
स्कीमचे
लोक संसार गाडीत भरून
auschwitz च्या बाहेर रांगा लाऊन
उभे आहेत
भांडतायेत आत शिरण्यासाठी
आत जातांना प्रत्येकाला मिळतोय
एक ultraclear resolution असलेला
टॅब
अन अनलिमिटेड डेटा
मग आत शिरलेली लोकं
बाहेरच पडत नाहीत
टॅबवर स्वर्गावरच्या documentary पाहात
तिथल्या आल्हाददायक हवे बद्दल
तिथल्या प्रदूषणरहित निसर्गाबद्दल
स्वप्नांचे इमले बांधत
वर्क फ्रॉम होम करत राहतात
प्रदूषित हवेत
त्यांना कळतच नाही त्यांना भूक लागलीये
कारण टॅबवर त्यांना तेच दिसत राहतात
अक्षय्य पात्रातून
पिझ्झे आणि बर्गर खातांना
ते दिसायला लागलेले असतात
कुपोषित, कुरूप रोगट
तेवढ्यात कोणीतरी
ओळखीच्या जाहिरातीतल्या सारखं दिसणारं
बेमालूम खोटं हसत
हातात देतं आमंत्रण
जंगी पार्टीचं
टॅबवर जंगी पार्टी बघत
पार्टीत संध्याकाळी
सगळे खात राहतात शिळं पाकं काहीतरी
हिटलर त्यांच्याकडं बघत
किळसवाण्या नजरेनं पुटपुटतो
'हि जनावरं जगण्याच्या लायकीची नाहीत!'
रुबाबदार चालीने ऑपरेटर रूम मध्ये शिरत
कर्कश्य ओरडतो
'गॅस सुरु करा'
अस्ताव्यस्त देह पुरताना
प्रत्येक शव बघत असतं
आपल्या रिकाम्या हाताकडे
ज्यातला टॅब चकचकीत करून
नुकताच दिला गेलाय
auschwitz गार्डन्स मध्ये शिरलेल्या
नवीन रहिवाश्यांना
लाल फितीत गुंडाळून!
प्रमोद खाडिलकर
३० मार्च २०२१
Subscribe to:
Posts (Atom)