शुभ वार्ता! (सत्य घटने वर आधारित! :)

शुभ वार्ता! (सत्य घटने वर आधारित! :)

'शुभ वार्ता कळेल! असं भविष्य आहे तुझं आज' बायको फोनवर म्हणाली. मागच्या काही वर्षात पेपरमधे दैनंदिन भविष्य असं काही येतं हे आम्हाला कळलं होतं. त्या आधी भविष्य वगैरे बघायची तशी गरजच पडली न्हवती. आम्ही गम्मत म्हणून भविष्य बघायचो, चांगलं भविष्य असेल तर थोड्या गुदगुल्या व्हायच्या आणि वाईट असेल तर कपाळाला एखादी आठी. गुदगुल्या आणि आठी दोन्ही काही मिनिटांच्या वर टिकायचे नाही.
एक दोन दिवसांत माझ्या मोठ्या लेकीचा वाढदिवस होता. तिने आणि बायकोने वाढदिवसाच्या पेहरावाला matching hair-band, bow असं काही आणायचं असा बेत ठरवून, ते आणण्या साठी एक 'expert advisor' सुद्धा बोलावला होता. माझ्या मेव्हण्याची बायको (आता ह्या नात्याला नक्की काय म्हणतात ह्या बद्दल मी साशंक असल्याने असच लिहितोय). आम्ही तिघे घराजवळच्या दुकानात गेलो. माझी दुचाकी दुकाना बाहेर लावली. लेक आणि expert advisor आपलं काम चोख बजावत होते. बघता बघता दुकानातले अनेक डब्बे बाहेर निघाले. माझी लेक त्या दुकानदाराला 'ह्यांच्या कडं काही variety नाही' अश्या अर्थाचं घालून पाडून बोलल्याचं पण आठवतंय पुसटसं. काही वेळा पूर्वी पाऊस पडून गेल्याने वीज न्हवती, त्या मुळे पंखे बंद होते. दुकानातही काही 'विशेष' सुंदर गोष्टी न्हवत्या त्या मुळे मला सुद्धा काही थोडा कंटाळा आला होता. मी खरेदीत थोडी लुडबुड करायचा अयशस्वी प्रयत्न करून बघितला. पण माझ्या मुलीने, 'टळटळीत उन्हात रंग कळत नाहीत ह्याला आणि अंधारात हे matching होईल म्हणे' असे काही ताशेरे ओढायची चिन्हं दिसायला लागली म्हणून निमूट पणे बाजूला झालो. मग शेवटी खरेदी संपली आणि आम्ही बाहेर आलो.
जिथे गाडी लावली होती तिथे बघितलं तर गाडी तिथे न्हवती. शक्यतो गाडी लावायची जागा मी विसरत नाही, पण तरीही मी थोडा इकडे तिकडे बघून आलो. पण गाडी न्हवती. "गाडी नाहीये" मी चिंतातूर आवाजात म्हणालो. माझ्या लेकीचा पिंड लोण्याचा त्यामुळे तीने भोकाड पसरलं. मी दुकाना बाहेर उभारलेल्या दुकानातल्या विक्रेत्याला विचारलं, पण त्याला काही माहित न्हवतं. तेवढ्यात शेजारी उभारलेला अजून एक माणूस म्हणाला, 'कुठली गाडी होती तुमची? काळी activa ना? तमिळ नाडू पासिंग? आत्ताच एक मवाली दिसणारा माणूस घेवून गेला ती गाडी, चालू होत न्हवती म्हणून खटपट करत होता. मी विचारल्यावर म्हणाला चावी हरवली आहे. आत्ताच घेवून गेला. पोलीसांत तक्रार द्या, गेली तुमची गाडी चोरीला'. माझी लेक हे ऐकून विशेष तार स्वरात रडायला लागली. मग मी झटझट पावलं उचलत त्याने गाडी ज्या बाजूला गेली तिकडे गेलो.
तेवढ्यात माझ्या बायकोचा फोन आला. लेकीने भोकाड पसरत आईला सगळी बातमी सांगितली. काय करावं ह्या विचारात मी पोलीस स्टेशन समोर येऊन पोहोचलो सुद्धा. पुन्हा बायको बरोबर बोलतांना विचार आला की कुणीतरी गाडी चुकून घेऊन गेला असेल'. लेकीला घरी पाठवून पुन्हा मी त्या दुकानासमोर आलो. विक्रेत्याला माझा फोन number देत म्हणालो 'कुणी तरी चुकून घेऊन गेलं असेल गाडी. वीज नसल्याने सगळा अंधार आहे. तो माणूस आणून देईल गाडी. असा कोणी माणूस आला तर कृपया मला फोन करा'. विक्रेता हे मानायला तयार न्हवता. तेवढ्यात जुनाट मळके कपडे घातलेला एक माणूस आमची गाडी ढकलत आणत होता. मी घाईने तिकडे गेलो. तो खूप विनंती करत म्हणाला, ' साहेब, गाडी न्हायची न्हवती मला, अंधारात कळलं नाही." शेजारीच लावलेल्या दुसऱ्या काळ्या रंगाच्या activaकडं हात दाखवत म्हणाला, 'हि आमच्या दुकान मालकाची गाडी आहे. माझ्या कडून खराब झाली असं वाटून घाबरून घेऊन गेलो ढकलत. मी चोर नाही साहेब.' मी त्याला मिठी मारली. म्हणालो, 'असू द्या असं होतं. मला गाडी मिळाली ह्यातच मला आनंद आहे' . मी प्रेमाने गाडीला न्याहाळलं. घाईने खिशातून फोन काढला आणि उत्साहात म्हणालो, 'शुभवार्ता आहे! ......... गाडी मिळाली।

जॉब प्रोफाईल!

(सादर करणारा माणूस अश्या प्रकारे बोलतो आहे जसा कि तो एखादा मार्केटिंग करणारा माणूस दरवाजा वाजवून दरवाज्यासमोर उभारून बोलतो आहे)
नमस्कार, अहो अहो एक मिनिट दरवाजा लाऊ नका (दरवाजा बंद होणार इतक्यात घाईने म्हणतो ) शेजारच्या पाटील वहिनी म्हणत होत्या तुम्ही कविता करता म्हणून (बंद होणारा दरवाजा हळू हळू उघडतो) नमस्कार , नमस्कार ... मी ... मी एक लेखनीक .... हो कारकूनहि म्हणालात तरी चालेल .... म्हणा ना .... कारकूनच ...नाही मी कुठल्याही ऑफिसचा कारकून नाही .... हो ... हो .... कवितेचं सुद्धा सांगतो .... जरा पाणी मिळेल का? (स्वतःच्या बॅगेतून एक फोल्डर काढतो, ज्यात वेगवेगळ्या कविता सुंदर अक्षरात आणि सुलेखनात लिहून ठेवलेलं आहे. पाण्याचा ग्लास घेता घेता तो फोल्डर समोरच्या व्यक्तीला देतो) बघा ना ..... हो मी लिहिलं आहे .... म्हणून म्हणालो लेखनिक....... म्हणजे काय आहे , मी काहीही लिहू शकतो. जो कोणी जे काही लिहायला सांगेल ते लिहितो, प्रेमपत्रापासून खंडणीचे पत्र असा विस्तार आहे लेखनप्रपंचाचा. हो पण कविता विशेष आवडतात मला लिहून काढायला...... नाही, कवीची निपुणता हा काही मुद्दा नाहीयेच ..... मला यमके, जुनके, चोर कवी आणि थोर कवी सगळे चालतात. पण चांगली कविता कळते. कविता आवडली तर अक्षराची साधी लिपीसुद्धा इतकी सुबक येते जसं कि आवडीचं कुणी येणार असलं कि साध्या पिठलं भाकरीला जशी पंच पक्वान्नांची सर येते तसंच.
अनुभव? तसा बराच आहे. अगदी मोठ्या उद्योगपतींपासून ते भिकाऱ्यापर्यंत सगळ्यांच्या कविता लिहून काढल्या आहेत. परवाच एका गृहिणीला सकाळच्या गडबडीत मुलाचा डबा बनवतांना कविता व्हायला लागल्या. म्हणत होती पीठाने ओट्यावर लिहून काढते. मग गेलो लगेच तिथे, हो हो .... तत्पर सेवा आहे आमची .... आणि हो .... anytime service सुद्धा. सगळं झालं व्यवस्थित, मुलगा वेळेत शाळेत गेला, डबा घेऊन. कवयित्री आणि कविता सुद्धा सुखरूप. छान महिरपीत गुंडाळून अशी हातात दिली, दृष्ट लागू नये म्हणून एक काळा ठिपका सुद्धा काढला कडेला. निवांत बसून चहा पिताना स्वतःची कविता वाचताना त्या माऊलीला बघून डोळ्यात टचकन पाणीच आलं अहो. आणि .... आणि कालच भिंत बांधायला सतराव्या मजल्यावर उभारलेल्या गवंड्याला कविता व्हायला लागली. मग ते पिवळं हेल्मेट घालून घोंघावणाऱ्या वाऱ्यात तिथं उभारून लिहून दिली. जाताना त्यानं हात हातात घेतला, कवीच्या दिसण्यावर कसं जायचं नसतं ते एकदम कळलं तेव्हा. म्हणलं त्याला बाबारे, हात इतके ओबडधोबड आणि कविता काय हळवी झालीये. त्यावर तो म्हणाला, 'शिमीट पण एकदम लोण्यासारखं असतं, त्याच्यावरच एवढ्या इमारती उभारत्यात' मग हसत गेला गर्वानं कविता छातीला लाऊन. हा पण त्याची कविता लिहिताना वाऱ्याच्या आवाजानं काही शब्द नीट ऐकू नाही आले, पण एकही स्वतःच्या पदरचा नाही घातला. सचोटीची फार गरज असते ह्या व्यवसायात.
काय म्हणालात? विश्वासार्हता?.... आता बघा इथे यायच्या आधी एका तरुणाकडे गेलो होतो. त्याची कविता होती प्रेयसीच्या पाठीवरच्या तीळावर केलेली. 'तुला रे बाबा कधी आणि कसा दिसला तो?' वगैरे चांभार चौकशा नाही केल्या बिलकून?
काय म्हणालात? कुठला तरुण? अहो विश्वासार्हता त्यालाच म्हणतात. कविता लिहून झाली कि कविता डब्यात बंद.
भाषा? होडॉक्टरेट आहे बऱ्याच भाषा येतात, बऱ्याच लिपी सुद्धा. हो पण मौनाच्या भाषेत डॉक्टरेट आहे माझी. हो रिझ्युम शेवटी आहे, वरून पाचवी ओळ. हं हं तीच. कविता सुचली कि मला बोलवायचं नुसतं, माझ्या शेजारी बसून राहिलात शांतपणे तरी सगळ्या मौनाचं भाषांतर करेन.
पैशाचं विचारताय? पैशाची तशी फार काही अपेक्षा नसते. आपलं पोटापाण्यापुरतं मिळालं तरी बास आहे.
श्रीमंतीचं वेड नाही हो आपल्याला. मेल्यावर ज्यांच्या कविता लिहून दिल्या त्यांनी तिलांजली द्यायला यावं एवढी माफक अपेक्षा.
नाही नाही हो, अहो डॉक्टर इंजिनियर सगळ्यांनाच नाही होता येत. लायकी न्हवती म्हणा ना, म्हणून म्हणलं जमतंय तेच करावं.
अहो नुसत्या मोटारी, बिल्डिंगी बांधून काय होणार? लोकांची मनं बांधायचं पण करावंच लागणार ना कुणाला तरी. ...
असो, मग आहे का काही लिहायचं काम? काय? नाहीये म्हणता! चालेल, लेखनीक आला म्हणून कविता थोडीच येणार आहे. अहो काही प्रॉब्लेम नाही. हो पण सुचलीच कविता एखादी तर जरूर बोलवा, हो त्या resume मध्ये माझा नंबर आहेच.
नाही नाही, अहो सॉरी म्हणायची काही गरज नाही, एवढा वेळ माझं ऐकून घेतलं हेही काही कमी नाही नाहीतर तोंडावर दरवाजा बंद व्हायची सवय आहेच.
बरं येतो येतो ...... अहो एक मिनिट तुमचे शेजारी कविता वगैरे? ... नाही म्हणताय? असू दे असू दे , प्रत्येकात थोडा कवी असतोच असं म्हणतात, काय सांगावं अचानक काही सुचलं तर आजच्या जेवणाची व्यवस्था होईल. बायको म्हणते कधी कधी वैतागून खा कविताच! (केविलवाणं हसत)
ठीक आहे कविता सुचली कि कळवा

संचार. बंदी.

बाहेरचाही न्हवतो
ना आतला

नुसताच संचार करणारा
इथून तिथे

संचारबंदीत कळलं
किती खोल्या आहेत
आत

किती कपाटं
किती कप्पे
किती चोरकप्पे
किती कट्यारी
किती मोरपिसं
वाळवी,
कचराकुंड्या
देव्हारे
समया
तंबोरे
खेद
नाद

लिंपल्या काही
बांधल्या काही
भिंती
काही लांधल्या

खूप दिवसांनी
बाहेर आल्यावर
भास होते
सगळेच नवे


बाहेर बदलला आहे?
का आत?
का,
दोघांची सापेक्ष स्थिती
संचारबंदीत?


प्रमोद
१३ जून २०२०

खून

आज चौथ्यांदा,
किंवा तिसऱ्यांदा,
किंवा चौथ्यांदाच

मी खून करणार आहे
स्वतःचा

म्हणजे मला वाटतं
माझंच व्हर्जन
outdated
जुनाट

किंवा वाटतं
आधीचच बरं होतं

मग uninstall
करावं तसं
मी
स्वतःतल्या माझी
कापतो नस

आणि स्वतःच
रडत बसतो
किंवा हसत

पण माझं मी
स्वतःला मारणं
आणि जन्माला घालणं
थांबवायला हवंय

कारण एक लक्षात आलंय माझ्या
जसं मातीशी नाळ जुळायला
राहावं लागतं त्या मातीत
बराच काळ

तसंच
स्वतःचं
स्वतःत
रुजणं
महत्वाचं
आहे

सारखं
स्वतःला
स्वतःतून
उपटून
काढल्यानं

मी
मरतो
तर
आहेच
पण
संपवतो
पण
आहे
स्वतःला
थोडं थोडं.
सरत चाललेल्या
काळाच्या
सरणावर
जाळून


प्रमोद
०२ जून २०२०