शवागाराचा चौकीदार

त्या कळीकभीन्न इमारतीच्या काळोख्या व्हरांड्याच्या शेवटाला, शवागाराच्या दाराशी

बसलेला असतो एक चौकीदार, गंभीर, स्वतःतच गर्क.
जिवंत माणसांशी बोलणं टाळणारा
(त्याला कुणी चौकीदार म्हणून संबोधलेलं आवडत नाही, तो स्वतःला द्वारपाल म्हणवून घेतो)
माहित नाही किती वर्षांपासून तो राखतोय प्रेतं, प्रेतं उरत नाही बोलायला ते बरंय नाहीतर.....
पण प्रेतांचा विषय काढला कि बोलायला लागतो तो
सांगायला लागतो त्यानं पहिल्यांदा राखलेल्या प्रेता बद्दल,
म्हणे एक नवविवाहिता होती. हातात हिरवा चुडा, कपाळावर मळवट
गप्प होतो थोडा जणू काही पाहात असल्यासारखा
..... आणि नंतर तासनतास बोलत राहतो प्रेतांच्या बद्दल

बोलायला लागल्यावर सांगतो अजून गुपितं..... म्हणे प्रत्येक प्रेताची अशी एक भाषा असते
प्रत्येक प्रेताच्या जन्माची एक कहाणी.
प्रेतांना असतात भावना, शरीरधर्म. असते अंताची हुरहूर, असतात अनंताचे वेध.

तो रचना करतो प्रेतांची जातीनुसार, विटाळ टाळण्यासाठी
कुणा सवाष्ण स्त्रीच्या प्रेता जवळ ठेवत नाही परपुरुषाचं प्रेत
म्हणतो, पुरुष जातीचा काही भरवसा देता येतो का?
श्रीमंत सुखवस्तू सुगंधी प्रेताजवळ ठेवत नाही भणंग भिकाऱ्याचं प्रेत, बुरसटलेलं.
खूप वेळ घालवतो हि सगळी रचना करण्यात, कधी कधी सगळी प्रेतं हलवावी लागतात एका नवीन प्रेतामुळं. पण तरी कंटाळत नाही

कशाला करतोस हे सगळं? का प्रेतांनाही हे सगळे नियम लावतोस जिवंत असतानाचे?
तो डोळ्यात डोळे घालून पाहत थंडपणे म्हणतो,
'जिवंत असण्याला विनाकारण महत्व देतो आपण, कशावरून आपण मरतो जेव्हा मरतो आपण किंवा जिंवंत असतो जिवंत असतांना?'

आणि शांतपणे आपली प्रेतांची यादी पाहत राहतो नवजात प्रेताला कुठं ठेवायचं याचा विचार करत

प्रमोद (११ मार्च २०१७)