अगम्य

लिहिलेलं तेच,
वाचणारा तोच

उमगत नाही कधी
कधी लख्ख उमगतं

काळ कुजबुजत राहतो
स्वतःचा एक अनुवाद
प्रत्येक क्षणाचा
अखंड

त्याचा आणि आपला स्वर
जुळतो तेव्हा
होतो दगडाचा विठ्ठल
आणि देहाचा तुकोबा


प्रमोद
१७/०२/२०२०

पाखरू

सकाळी उठल्यावर
दिवस होता ऊसासारखा
पिळण्यासाठी तयार

घट्ट पकड त्यावर
पिळवटणाऱ्या सांधीत
कोंबायला साजेशी

जाणवायला लागलेला

नाकाला
गोडसर वास
चेहेऱ्यावर पिळताना
उडणारे शिंतोडे 

तिनं हात हातात घेतला
नाजूकपणे
लेकींनी मिठी मारली
अगदी निघतांना

कानात नेमका
तुकोबा कुजबुजून गेला
मोबाईल वरून

कामावर पोहोचे पर्यंत
दिवस झाला
पाखरू
उडून गेला
वाटेतल्या जंगलात

प्रमोद
०६ फेब्रुवारी २०२०