एकांता

त्याचे माझ्याभोवती घुटमळणारे पाय आणि शरीरावर रेंगाळणारे स्पर्श घेऊन तो निघून गेला आहे पुढं
तिचे दुडूदुडू धावणारे इवलेसे पाय, त्यांचा वेग. थकून जाते मागे धावून आणि थांबते. एकटीच

मग तू येतोस मागून आणि मिटतोस डोळे.
जाणवत असेल तुला माझ्या पापण्यांवरचा ओलावा पण तरी

मी दूर लोटते तुला तरी तू तसेच डोळे घट्ट मिटून उभा राहतोस
अगदी लहान मुलीसारखी भांडते मी तुझ्याशी, पण तू आपले डोळे मिटलेलेसच

मग हतबल होऊन मी झोकून देते माझ्या स्त्रीत्वाचा भार तुझ्या खांद्यावर
आणि मग तू हळू हळू सोडतोस माझे डोळे मला आरश्यासमोर उभी करून

सोडतोस माझे केस माझ्या शुष्क ओठांवर अंथरतोस मखमली श्वास
आणि सोडून जातोस अश्रूच्या मोत्यासारखी चमक त्यांच्यावर

भरून उरतोस माझ्या गात्रागात्रात, तुझ्यावर चिडते मी, रागावते आणि मग तुझ्याच पाशात उरते रात्रभर
खूप कष्टानी झोप लागल्यावर दचकून उठल्यावरही तू असतोस माझ्यावर पसरलेला त्या अंधारासारखा

हे एकांता. तू नको आहेस मला. पण भीती वाटते तू सुद्धा गेलास तर काय उरेल मागं.
एकांता तू जाऊ नकोस. जाऊ नकोस.

प्रमोद (२३ जानेवारी २०१८)