पुरस्कार

कवितेच्या अर्थगर्भाला गोंजारत
पोहोचलो शेवटच्या ओळीपर्यंत

लहानपणी परवचे म्हणून झाल्यावर जसं काही अगम्य शांत जाणवायचं
तसंच शांत पाहिलं आईकडं. तिचे डोळे पाणावलेले

तिचे सुरकुतलेले हात फिरले केसातून, थरथरत
हसून म्हणाली , 'छान आहे!'
देवासमोर तेवणाऱ्या निरांजना सारखी तृप्तता तिच्या डोळ्यात
ती म्हणाली,' थांब, छान शिरा करते!'

शर्टच्या बाह्या वर करून शोकेस मधले सगळे पुरस्कार रिते केले
आणि त्यासोबत जोपासलेले काही गंड
आणि माळ्यावर टाकून दिले.

आईला म्हणालो,
'आई भरपूर तूप घाल गं शिऱ्यात'

प्रमोद
१३ ऑकटोबर २०१७