माझ्या कविता विचारांच्या आणि बांधणीच्या दृष्टीने अतिशय स्वैर असतात, त्याला एका धाग्यात कसं गुंफायचं हा फार मोठ्ठा प्रश्न आहे.
त्याच बरोबर माझं आयुष्य काही चांगुलपणाच्या साच्यात बांधलं गेलं आहे. संस्कार म्हणा, आजूबाजूचं वातावरण म्हणा, भेटलेल्या माणसां-मित्रां मुळं म्हणा किंवा एका साळसूदपणाच्या भित्रेपणामुळं म्हणा, पण विचारात कुठेही हिंसेचा उद्रेक नाही, चेतवेल असा शृंगार नाही आणि जहाल वाटेल असा निर्णायक हेका सुद्धा नाही, …. म्हणून संयत.
Monday, 17 February 2020
अगम्य
लिहिलेलं तेच,
वाचणारा तोच
उमगत नाही कधी
कधी लख्ख उमगतं
काळ कुजबुजत राहतो
स्वतःचा एक अनुवाद
प्रत्येक क्षणाचा
अखंड
त्याचा आणि आपला स्वर
जुळतो तेव्हा
होतो दगडाचा विठ्ठल
आणि देहाचा तुकोबा
No comments:
Post a Comment