बेंगळुरू, आमेले नोडोणा, होग बर्तीनी

रिअर व्हिऊ मिरर मध्ये पाहिल्यावर सारखं काहीतरी निखळून पडतंय असं वाटत होतं उगाच
असं वाटत होतं कि मातीतलं काहीतरी चाकांना लपेटून बरोबर यायचा प्रयत्न करतंय,
असफल होऊन पुन्हा मिसळतंय मातीत

एक अस्वस्थता छोट्याश्या लेकीला शाळेत सोडून यायचो तेव्हा जाणवायची तशी

अचानक रेल्वेच्या इंजिनाचा चालक असल्याची जाणीव
मागे सोन्याने लादलेले असंख्य डबे, प्रचंड मालमत्ता
कुठंतरी अपराधी जाणीव
ज्या मातीतून पृथक केलं सगळं ते तिच्या पासून दूर नेण्याची

असुदे जाईन इथून मी म्हंटलं तरी आकाशात अगणित हात,
निरोपाचे,गोंजारणारे वेशीपर्यंत सोबत.

जातांना accelerator वरचा पाय काढला एक क्षण
म्हणालो, "बेंगळुरू, आमेले नोडोणा, होग बर्तीनी" (बेंगलोरा, पुन्हा भेटू, जाऊन येतो)

गाडीच ती, जन्मच तिचा चालण्यासाठी
आणि रस्त्यावर होत्याच दिशादर्शक पाट्या.......


प्रमोद
६ सप्टेंबर २०१७