रात्र

मधेच कधीतरी उघडल्यावर डोळे, रात्र लटकली होती पंख्याला
माझ्याकडं पाहात विस्फुट डोळ्यांनी फिरत होती गोल गोल
माझ्या जागेपणाची चाहूल लागताच गेली निसटून लोटलेल्या दरवाजाच्या फटीतून
आणि हळूच डोकावून पाहात राहिली मिश्किल डोळ्यांनी


उठून बाहेर गेल्यावर बोलावत राहिली अखंड, अगम्य भाषेत रातकिड्यांच्या
दरवाजाची खिट्टी उघडल्यावर वाऱ्याच्या सोबत घुसून घरात
फासून गेली आर्द्र कोरड्या आत्म्याला


आकाशात विखुरलेले तिच्या स्वत्वाचे तुकडे, काही ठसठसणाऱ्या जखमा
आणि एक खिडकी तिच्या काळजात उघडणारी, गोलाकार


तिच्याकडं दुर्लक्ष करून तळ्याकाठी जाऊन बसल्यावर
हळूच कधीतरी आली पहाटवाऱ्यासोबत पायाला हुळहुळणाऱ्या लहरींसोबत


चमकत होते काही काजवे आजूबाजूला
रात्रीचं काही देणं चुकवायचं राहिल्यासारखे


रात्र मग मांडीवर येऊन झोपली सरळ
तिच्या केसांवरून हात फिरवत मी सुद्धा बसून राहिलो
अंधाराला रात्रीपासून वेगळं करत



प्रमोद (१९ सप्टेंबर २०१७)