नातं

नातं 

एकदा मी कुठल्याश्या दुःखाला
मांडीत घेऊन बसलो होतो
एकटाच
आडवळणावरच्या बाकावर


ते दुःखही शांत बसून राहिलं होतं
एखादं तान्हं मुल अचानक
तंद्री लागल्यावर शांत बसून राहातं
तसं


त्याच्या रेशमी जावळावरून
हात फिरवत होतो नुसताच

खरं तर
सोडून येणार होतो त्याला
वाटत होतं
फेडलंय त्याचं ऋण
मागच्या काही रात्री जागून


त्याला हलकेच ठेऊन दिलं
बाकावर
कोणी बघत नाही ना
ह्याचा अंदाज घेत
फिरलो


पण जाणवलं
ते शांत झोपी गेलंय


भर भर पावलं उचलत निघालो
पण
माघारी फिरून
उचलून घेतलं
नाजूकपणे छातीला कवटाळून
घरी घेऊन आलो
त्याचं आणि माझं नातं असेल कदाचित
कुठल्या जन्मीचं


प्रमोद
१७ सप्टेंबर २०२४