तुकोबाचा क्रॅश कोर्स

'संतपण सोप्पं असतं'
म्हणत होता तुकोबा
'सांग, काय लागतंय?
कुठली डिग्री नाही
कुठलं भांडवल नाही
संस्था नाही
ना मोट्ठी टीम.
आपलं आपलं संतपण

एक अवली मिळवायची पुण्याई तेवढी हवी
कुठल्या तरी जन्माची

आपलं आपण
एखादा वृक्ष
आणि चिपळ्या.
समजावत राहायचं
स्वतःचं नगण्यपण
स्वतःला

एकरूप होऊन जायचं.
सोSहमहंSसा

डसणाऱ्या इंगळीच्या
विषातही शोधायचं ईश्वरी सूत्र
सगळ्यांना जोडणारं

जे काही जाणवेल ते
गुणगुणत राहायचं
कुणी काढलं खरडून तर
सुखावायचं नाही
नाही काढलं
तर काळाच्या इंद्रायणीत
अर्पण करायचं

तुमच्या जिंवंतपणी
कुठल्याच माध्यमात
छापले जाणार नाहीयेत
तुमचे फोटो
कुणीही ढुंकूनही बघणार नाही
तुमच्याकडे

पण स्वतःचं मीपण
विसर्जित करून
सुखानं राहायचं.
करायचा सोहळा
आपल्या कुणी नसण्याचा

काहीही होणार नाहीये
जग बदलवणारं तुमच्याकडून.
उलट जितके कमीतकमी
फेरबदल होतील
तितके करायचे जगाच्या व्यापात.

कुणाशीही स्पर्धा करता येईल
इतकं मोठठं व्हायचंच नाही
नगण्य व्हायचं'

तुका आपला चिपळी घेऊन
काही बाही बरळत राहिला
आम्ही सगळे हळू हळू
निघून चाललेलो

दूरवरून ऐकू येत होतं
म्हणत होता तुकोबा
'संतपण सोप्पं असतं'