प्रवासी

आयुष्याचे प्रश्न सोडवताना
मी निघतो
कधी आत जातो
तर कधी बाहेर
स्वतःच्या

आत गेलो तर
तळ सापडत नाही
बाहेर गेलो तर
अवकाश संपत नाही

उरते फक्त
भीती
अधांतरी असण्याची

मग मी
स्वतःलाच कवटाळून बसतो
लहान मूल जसं कवटाळतं
आपल्या खेळण्याला तसं

पण मला निघावं लागणार आहे
आत किंवा बाहेर
ते खेळणं झुडकारून

अनुभवावा लागणार आहे
पोटात उठणारा गोळा
स्वतःला सोडून
खोल अज्ञाताच्या काळोखात
मुक्त कोसळण्याचा
किंवा मुक्त उड्डाणाचा

जेव्हा शरीराचे
स्पर्श
गंध
आठवणी
धूसर होत जातील

आणि मी उरेन
फक्त प्रवासी
अनंताचा


प्रमोद
३१ डिसेंबर २०२४