पुन्हा रिक्षावाला

रिक्षात बसल्यावर,
रिक्षावाला पुनःपुन्हा विचारत राहिला
'कुठं? कुठं जायचंय?'

मी पुनःपुन्हा सांगत राहिलो
'कुठंच नाही, तू चल'

'मुक्काम ठाऊक असल्याशिवाय
निघू कसा मी?'
रिक्षावाला वैतागून म्हणाला

'निघण्यासाठी मुक्काम नाही
सशक्त पाय लागतात.
एक सुरा, बंधनं कापून टाकायला.
सुहृदता लागते रस्त्याशी नातं जोडायला.
चल तू, जो रस्ता तुझ्याशी बोलेल तिकडं'

असेच फिरत राहिलो
रस्त्याचं होकायंत्र वापरून.
अचानक ओरडलो, 'थांब'

व्यवहार पूर्ण करून निघालो.

रिक्षावाला म्हणाला,
'इथंच जायचं होतं तुम्हाला?'

'नाही, पण इथं 'पोहोचलो मात्र आहे'


प्रमोद
१२ मार्च २०२२