वेदना

काही तरी खोल
अवर्णनीय
दुखत होतं
छातीत, मेंदूत
मनात किंवा
कुठंतरी


X Ray काढले,
CT scan झाले


specialist म्हणाले
सगळं नॉर्मल आहे
हा आजार म्हणजे
खेळ आहे मनाचा


मग psychologist झाला
त्यानंही हात टेकले


नवस झाले,
अभिषेक झाले
बाबा झाले
गंडे दोरे झाले


नातेवाईक भेटायला यायला लागले
उसासे, चिंता किंवा कुचकट हास्य
काहीतरी भेट मिळायचीच


शेवटी तो आला
सगळे दरवाजे लाऊन घेतले
सगळ्या सिरीयल बंद केल्या
TV वरच्या
बंद केले सगळे आवाज
डोळे मिटून शांत म्हणाला
ऐकव


मग पुढची काही शतकं
ऐकत राहिला माझ्या कविता
कुणीच न ऐकलेल्या
बिलांच्या मागे ,
प्रोमोशन लेटरच्या खाली रिकाम्या जागेत,
X ray च्या काळ्या काळोखात
हातावर गोंदवलेल्या
कविता


तश्या निरुपयोगीच
पण तरीही सुचलेल्या
तोंडात स्रवणाऱ्या लाळेसारख्या
कधीतरी अकारण वाहणाऱ्या अश्रुंसारख्या
शेवटी ऐकवल्या सगळ्या
मग त्याने त्याच्याही
मग दोघांनी मिळून
शेकोटी केली सगळ्या कवितांची
राख विसर्जित केली
तुळशी वृंदावनात


सगळे बंद दारामागे
चिंताक्रांत उभे
मग तो एक कुठलासा रसिक
निघून गेला


माझ्या शांत वेदनाविरहित
चेहेऱ्याकडे बघून
आश्चर्यचकित होऊन
सगळे
अंदाज बांधत राहिले
काय जाळल्याचा वास येतोय ह्याचा


प्रमोद
२६ ऑक्टोबर २०२१